107/204 grootvader

www.wieringsoftware.nl/scores/

Van de beroemde vioolreparateur Lindeman en Muller hoorde ik nog een grappig verhaal: omdat mijn grootvader dierenarts was, kreeg hij in de oorlog bonnen om alcohol te kopen voor de operaties van zieke dieren.Een liter  per week voor fl 2,50.

Maar in de oorlog was niet veel te opereren. Aangezien hij niet dronk, volgens pa dronken de andere artsen het zelf op, bleef hij met die alcohol. Hij verkocht het dan weer ,voor dezelfde prijs door, aan andere vioolbouwers, die het nodig hadden voor hun lakken. Anders hadden ze in de oorlog niets kunnen doen. Terwijl veel orkesten toch doorgingen met concerten geven.
Dus zonder vioolbouwers ook geen concerten.



Over duitses gesproken.

koralen en coralen


Mijn overgrootmoeder oma  Laura,Juno, Gefion,Penelope Hildebrandt,  heb ik nog als klein kind ontmoet.Zij werd 94 jaar oud.
Mijn grootvader kon niet nalaten om veel over haar te vertellen.
Zij was met haar ouders en broers Arthur en Odysseus naar Nederland gevlucht voor de Frans- Duitse
oorlog van 1870 . Haar broers en haar vader wilden niet in Duitsland het leger in.
Dus gingen ze naar Nederland.
Nederland zocht blijkbaar ook ingenieurs om uit te zenden.
  Telkens weer moest ik die spannende verhalen weer horen, hoe haar man in Zuid Afrika als hoofd van
de spoorwegen werkte ,die toen gebouwd moest worden of beter gezegd aangelegd.
Hoe zij een zwijn en een aap als huisdier had en hoe zij met dat zwijn , dat knorde aan haar zijde naar
de markt liep om inkopen te doen in het dorp, Krugerdorp.
En dat die aap altijd een luier omkreeg want blijkbaar kreeg je die aap niet zindelijk.
Over Jephta, de boy ,die ,als je even niet keek, de boter pakte om zich in te smeren en op het dak te gaan liggen.

Dat zij een pomp uit Nederland hadden meegenomen, voor water, want waar zij woonden was een kale hoogvlake
een zuidafrikaanse woestijn. (De kalahari ?)
Later las ik wel eens brieven die zij geschreven had aan haar schoonvader, uit 1896 en 1898 toen mijn
grootvader net geboren was daar.
" We hebben de boontjes en de sla al ingezaaid.De boontjes beginnen al te groeien, maar de sla
laat nog even op zich wachten.En kleine Coentje begint al te lopen aan de hand van Jephta. En de waterpomp werkt goed"
Jephta, alle bedienden, geen slaven! kwamen meestal uit midden of centraal afrika en hadden zulke moeilijk
uitspreekbare namen dat ze gewoon een bijbelse naam kregen aangemeten.
Later , hoorde ik zijn uit de verhalen,waarbij hij zich erg kon opwinden over de Engelsen.
Hoe de engelsen het gebied  In 1900 ,volgens hem zeker niet in 1902, veroverd hadden en de Nederlanders verjaagd.
De Nederlanders werden toen op een boot gezet die de werd de wereld over gestuurd.
Elk land waar ze de kust aandeden werden ze geweigerd.
Op gegeven moment kwamen ze , na een reis van weken, aan bij de kust van zuid ,west (?)Engeland.
De engelsen stuurden hen ook weg.
Terwijl de reis al bijna een half jaar duurde en de mensen uitsluitend nog verschimmelde bonen te eten kregen.

In 1904 kregen mijn overgrootmoeder en haar man, een soort Wiedergutmachung van de Engelsen.
Ten slotte waren ze op eigen kosten, voor 300 gulden die ze geleend hadden , naar Zuid Afrika gegaan en hadden daar zelf iets opgebouwd. Letterlijk zelf aan landbouw gedaan.
Dus na die verovering hadden ze nies meer.Toen ze vervolgens een schadevergoeding kregen,zei mijn overgrootmoeder:
Potten en pannen en lepels en vorken kan ik overal 2e hands krijgen.
Dan maken we ze desnoods van hout.
Maar een piano voor mijn kinderen kan ik nooit meer kopen en vinden.
Dus kocht zij een piano waarop mijn grootvader Coenraad en zijn broer Roelof  en zus Isa-Bella pianolessen kregen.
Een Persina uit de fabriek van Bluetner. Nog altijd is de piano in de familie aanwezig.
Later is mijn grootvader over gegaan op de violoncello, zijn zus op de viool en zijn broer op de altviool.
Weer later is ook mijn oudoom in Amerika vioolbouwer geworden.

Maar later meer.

106, schoolmuziek belangrijk.

Hallo,

Ik kan het niet laten.
Welke idioot,(Gehrels) heeft eigenlijk die schoolmuziek methoden verpest.
Ze zingen niet meer op scholen,laat staan dat ze een muziekinstrument leren.
Bijna alle kinderen,en ouders , lijden onder een innerlijke doofheid.
Ze vragen zich af waarom de kinderen in Venezuela zo muzikaal zijn.
Nou gewoon, ze leren zingen op school.
Hier krijgen ze 5 uur Papiamentu (babbelen in mijn oren) op school.Een taal van wellicht 150-200 jaar oud.
Ik wil niets slechts zeggen over niemand zijn taal, maar als kind hoorde ik ook overal Limburgs dialect.
Men weet hier niet eens dat het Limburgs, om dat even als voorbeeld te nemen, vele honderden jaren oud is.
Daarbij dat de elke 5 kilometer van klank veranderd. Dus iemand van Valkenburg ,Vallekeberg, kan iemand uit Kerkrade ,oet Kirsjroy, niet verstaan.Neit verjstoan .
Iemand uit Maastricht, Out Mestreech, kan al helemaal iemand uit oost Limburg  niet verstaan.Die kent eer goar neit versjtoan.
Hij heeft nl een Rijnlands oftewel Duits gerelateerd dialect en het Maastrichts zit vol met Franse woorden.
Daarom kon je op school wel op zaterdag extra dialectles krijgen. Maar als hoofdtaal was toch het Nederlands verplicht.
Nu krijg ik kinderen op les die heel moeizaam Nederlands spreken,ook nauwelijks Spaans en alleen ,heel snel,Papiamentu spreken.Want het is heus niet zo,dat als je innerlijk ook niet ontwikkeld is ,dat je dan effe een andere taal erbij leert. En omdat hij-en -zij ook verkeerdom gebruikt worden doen ze dat in alle talen verkeerd. Niet iedereen heeft nl de capaciteit om makkelijk talen te leren, zeker als de lessen tamelijk onder niveau zijn ,en de kinderen geen hogere opleiding aankunnen.
Het is heus niet zo,dat als Minister Rutte voor scholing betaald, ze het ook kunnen halen.
Ook veel ouders spreken gebrekkig hun taal, dus dat geven ze zo door.
En vergeet niet, al spreek je geweldig Papiamentu,je kan er nergens ter wereld mee terecht.
Zelfs in Portugal wordt je uitgelachen. Evenzeer als je met Haags,Limburgs of Gronings zou komen.
Op andere eilanden in de wereld wordt ook een hoofdtaal onderwezen.
Zelfs de officiele taal van India is vaak engels, vanwege de enorme verscheidenheid aan talen.
 Maar het ergste is : het totale gebrek aan muzikaliteit.Innerlijke doofheid.
Komt dat door de computer, of de telefoon?
Geloof ik niet, al heel lang niet.

Eerder de electriciteit, maw de electrische instrumenten en de ritme box.

Dat komt door die dominante prul van een popmuziek.Het ritme beukt het verstand weg.

Ook die melodietjes lijken leuk, maar absoluut onmogelijk meet te zingen.

Als ik het moet geloven: werk van de vrijmetselarij. Kan, ik weet het niet. Maar zeker is dat er overduidelijk het aspect in zit: hoe komt jouw geld in mijn zak. 

Dus niet een componist die iets neerschrijft wat je nu in vervoering brengt ( want het zijn de texten en het ritme waar ze naar luisteren niet de melodie) ,niet een componist die het goddelijke wil aanraken.
Nee : wat voor soort muziek verkoopt goed en dat maken we.

En kijk bv naar Andre Hazes, een paar jaar voor zijn dood kon hij zelf geen enkel lied meer 1 noot zuiver zingen,alles was een terts ernaast. Hij stond daar wel geld te vangen maar het klonk nergens naar eerlijk gezegd.Doof en innerlijk doof. Door het kabaal van de electronica. de plastic muziek.
Zelden zie je ook musici slechte mensen worden, alhoewel ik er wel ken hoor, kijk maar naar J. Lambrechts.
Maar ik merk al jaren, en alle musici zullen hetzelfde beamen, bijna (!) alle mensen die aktief muziek hebben beoefend, dus zelf een melodisch muziekinstrument spelen, hebben er een extra aspect bij.
Extra hersencellen, little grey cells zou Poirot zeggen.
Ze hebben meer inzicht in zaken waar bijna alle andere mensen niets van begrijpen.
Hoe dat komt?
 Ik kan het niet bewijzen maar muziekmaken doet blijkbaar iets met je hersenen.
Blijkbaar wist men dat ook in de oudheid en zie je overal bewijs dat er heel veel muziek gemaakt moet zijn.
Van de bijbel tot de Egyptenaren, van de Maya's en de Inca's, De Kelten,de Germanen.De Chinezen,de Indiërs   allemaal komt er ergens naar boven hoe belangrijk muziek is.
Overal was Religie,muziek en wetenschap een en hetzelfde.Even belangrijk.
Daarbij verenigt muziek mensen, taal veel minder.Dat is ook al iets waar mensen die muziek beoefenen van jongsaf aan leren: je moet je aanpassen anders kun je niet samen spelen.
Dialect en taal is mooi, muziek is belangrijk om talen goed aan te leren.

99, jeugdzog

Gisteren ben ik weer aan een nieuwe termijn begonnen.
Kinderen proberen het edele vioolspel bij te brengen.
Sinds de tijd dat ik weg was is er erg veel gebeurd , in Nederland met mijzelf bedoel ik .
Pubertijd he zal ik maar zeggen.
Maar de jeugdzorg in holland is nog niet klaar met mij.Wat een ongeorganiseerde luilakken die alleen hun geld incasseren maar verder alles aan ,wat Rutte zo mooi noemt " het eigen innitiatief van de burger".
Aan me hoela, als dat zo makkelijk was,als indie alle burgers zo braaf waren, tjee die man had eigenlijk gewoon dominee moeten worden.Hopende dat iedereen op eigen innitiatief alle problemen zelf oplost.

102, Rudolf Palm,

Zo daar ben ik weer terug bij de stichting klassiek en de muziekschool.
Bij de groepslessen werd het teveel.De naschoolse opvang met muziek is een perfect concept maar je moet er wel van kunnen eten. Temeer daar de Fosh helemaal niets betaalde.
' wij leven alleen van giften en donaties en contributie en daarom hebben wij geen geld"
Daarom moet ik dus op eigen kosten lesgeven? Omdat ik uit het rijke Nederland kom?
Dus ik geef alleen de individuele lessen. Dezen betalen ook bijna niet ,omdat er geen subsidie op zit.
Sommige docenten zijn nu " tijdelijk?" weg met een ander baantje.
Enkelen zijn naar Nederland of naar Amerika, anderen hebben een baantje als kassier genomen.
Ten slotte hebben de meesten ook een familie.
Anderen zijn handiger : onze Mario kan alles : viool cello,contrabas,fluit,trompet,klarinet,tuba,trombone, waarschijnlijk niet allemaal tegelijk, maar dat docert hij allemaal op de international school.
Elke avond komen dan de kinderen die bij mij prive les hebben bij hem om verder te gaan met zijn orkestje.
Ik sta elke keer weer versteld dat er zoveel kinderen zijn die graag en vrijwillig op vioolles komen .
Ik heb ook weer een paar concerten met viool en piano georganiseerd.Hopelijk lukt het, met een hapje en een wijntje.
Gisteravond hadden we met een aantal bekende muzikanten van curacao een soort vergadering.
Als je vergelijkt hoeveel er in mijn ouwe stad : Maastricht georganiseerd wordt.Smullen voor de concertbezoeker.
 Wij moeten het doen met een jazz festival en een paar kleine dingen in de Fortkerk ,of in het Avilla hotel.
Te bedenken dat Jasha Haifetz, Guggiero Ricchi ,Christina Walewska Jehudi Menuhin Ana en Ida Kafafian, Paul Neubauer en andere groten der aarde hier toch hebben opgetreden.
Toch trekt een tumba festival meer aandacht.
Het wordt dus echt tijd voor een echt strijkersfestival.
In ieder geval, de vergadering was georganiseerd door een rijke dame die graag een concert wilde organiseren rond Rudolf Palm.
Een van zijn achterkleinzoons ,ook aanwezig, heeft zijn muziek uitgegeven ,dus moet die ook ergens gespeeld worden.

105,Rudolf Palm,concert

Een tijdje geleden werd ik benaderd om mee te werken aan het Rudolf Palm project.
Rudolf Palm is de vader van Edgar Palm, naar wie de muziekschool vernoemd is.
De Palm sr heeft een aantal walsjes, gezellige amusementsmuziek, geschreven die nu worden heruitgegeven.
Hij leefde ongeveer eind 19e eeuw .Behalve muziek schijnt hij ook nogal wat ' buitenkinderen' te hebben gefabriceerd. Dus ineens komen er een aantal lui die blijkbaar allemaal familie zijn.Staat nergens in de archieven, maar iedereen weet ervan en hoe die lijnen lopen.
Ook wordt er  muziek van hem verzameld uit het museum, nog wat handgeschreven partituren.
En omdat hij een yu corsaou is voelt het natuurlijk leuk aan als er ook componisten van hier geeerd worden.En terecht.
Nu zou er een hele avond aan gewijd worden. Alle plaatselijke pianisten komen spelen.Ons kent ons meestal, want het is altijd dezelfde club die samen piano speelt.. Degene die het organiseert ( een rijke mevrouw ooit getrouwd en gescheiden van een zeer rijke dubieuse figuur,genoemd in 'Bloedsporen") trok het project naar zich toe, want ten slotte moet je je ergens waar maken als je zelf niet kan spelen. De meeste pianisten zijn gegoede amateurs die eigenlijk notaris,ex hoofd van de veiligheidsdienst, veterinair,of een ander beroep zijn.
Sommigen zijn gepensioneerd en beroepen zich erop dat hun pensioen hoger is dan het salaris van de premier van Nederland.
Afijn ik zou dus ook meedoen tussen al die geweldig hooggeplaatste lieden.
Een paar stukjes voor viool en piano.
Het allergrappigste is dat ik van sommigen hun kinderen of kleinkinderen op vioolles heb.
Vandaag zelfs ontmoet ik een secretaresse op het antiquarisch museum, en die heeft weer haar neefje bij mij op les. Andere keer eet ik een ijsje ,en heeft de dame achter de counter haar nichtje bij mij op les.
De wereld is maar klein lijkt het.
Die hooggeplaatste lieden moeten wel, net als iedereen van nederige komaf ook gewoon studeren, en als ze met mij willen spelen ook even samen repeteren.Nou daar is geen tijd veur heur.
Ineens komt er nog een aap uit de mouw: Ik ben geen geboren Curacao'se.
Ah daar zit hem dus de kneep. Nu zijn er mensen hier die meedoen, die net als ik, voorouders uit curacao hebben.
Dan hoor ik, via via, dat die steen en steenrijke dame ,ze woont in een prachtig penthouse met uitzicht op de zee, waar ze ons op verse worteltjes en verse bloemkool roosjes uitnodigde, met een glaasje fris erbij, op een gouden schaaltje, dat ze het genoeg vond om mij voor 100 gulden te laten spelen.
Echter ,ik had net een recital gegeven op de muziekschool ,en had haar gevraagd of het Prins Bernhard fonds de kosten kon dragen voor de zaalhuur. Iets wat ze normaal bij andere culturele happenings doen, En deze rijke mevrouw is daar in de commissie. Dus ik moet toeleggen op een concert, gratis voor kinderen en veel ouders en als educatie voor het muziekleven. Ten slotte krijgt zelfs de Avilla nog toeslag voor zijn concerten.En dan moet ik daar voor 100 gulden ( is nu ongeveer 40 euro) op een feestje voor rijke lui spelen. Daarbij worden zij wel gesponsord door het Prins Bernhard fonds, dus hun rijke luisfeestje met wat dansmuziek.
Dus nu kom ik allerlei mensen tegen die zeggen, wat ,heb jij gezegd dat je voor 100 gulden je vioolkist nog niet open doet (een van die pianisten,roddelkont, heeft dat doorverteld mmm).Prima, zou ik ook niet doen.
Die lui hebben een slaaf nodig om hun diamanten te dragen voor het gewicht. Zo'n slaaf ben ik nou ook niet. Sterker nog ik kan met eer zeggen dat ik van zeer goede familie afstam, kunnen zij niet.
Wij zijn niet rijk geworden door diefstal,oplichterij,slavenhandel,slaven landarbeid. Dus, laat maar gaan.

Ach soms is roddelen leuk.Meestal hou ik er niet van,maar deze moest even.
Zie je , geen denderende muziek,en nu al ruzie. Net Jantje op de bok.

Speel maar lekker Bach,of Beethoven,kun je je uitleven zonder ruzie.
Of een strijkkwartetje van Haydn.

104 Concert,zingen.

DAG  lieverds,

Mijn solorecital ging eigenlijk helemaal niet slecht.
Er waren heel veel kinderen, en ouders die een kaartje hadden gekregen, of gekocht.Aangezien er zoveel gratis kaartjes waren was de opbrengst eigenlijk zwaar negatief.

Terwijl ik toch probeer iets educatiefs op te zetten ,en probeer een serieus en lekker speelbaar voor mijzelf en de pianist.te spelen.

Vooral door de hoge kosten van de reklame in de krant, posters ophangen etc.
Eigenlijk schandelijk dat ik huur moet betalen aan de muziekschool, om voor de kinderen van de muziekschool te spelen.
Het waren de kinderen die om meer toegiften vroegen.
Terwijl ik toch gewoon, Mozart,Bach, Bartok Albinez en Gibbs op het programma had.

Ook schandelijk van het prins Bernhard fonds dat ze een aantal pret-concerten met pop achtige muziek sponsoren een dure organist uit Nederland halen, die eigenlijk geen enkel fatsoenlijk stuk van niveau speelt.
Zo gauw het feestmuziek is,nou dan wordt er hard gerend en geld gedoneerd.
Dus voor amateurs die rommel brengen wordt diep in de buidel getast..
En dan moest ik ook nog een van mijn kinderen een kerstliedje laten spelen.
Ik heb gelijk gezegd nee.Dus ik moet mijn kinderen iets instuderen ( weet je wel, met al die kinderen die hier nooit studeren hoeveel uur dat kost) zodat zij de entreeprijs van het concert kunnen verhogen.
Nou mijn salaris wordt niet aangevuld  met een man die notaris is eentje die adviseur van het kabinet  is.Ook niet met een  vader die een rijke erfenis uit de slavernij heeft ontvangen.
Ik weet heus wel dat er weinig mensen rondlopen met goeie smaak, dat ze niet verder komen,dank zij een schamele achtergrond ,dan wat eenvoudige liedjes, maar zo erg? Bij gebrek aan gewicht omhoog gevallen,  en moesten er wat kinderen die solo zongen aan te pas komen.Dat is meer voor in een kerkdienst eigenlijk.
Vaak vraag ik me bij dat soort muziek,wat ongeveer het niveau heeft van 2 en 2 is vier,de gereformeerde psalmen,lekker simpel, of die mensen dat nu echt leuk vinden.Of spelen ze het massale spelletje mee,
Oh Oh juffroaw ik vind het praachtig, geweeldig zagh. Horen ze niet hoe inhoudsloos het is, of vinden ze dat nu juist leuk : hapt zo makkelijk weg. Ik weet het niet. Twee dominees die op het concert waren, bespraken net hoe ze loof de Heer op hun beemer duidelijker konden laten zien. Ik ben wel eens gaan kijken in die kerk en viel stijl achterover van de infantiliteit van de liedjes. het slechte samenzang gebeuren, een gitaar spelende dominee die zijn instrument nog niet kon stemmen,en vals zong. En iedereen deed net of hij gelouterd naar huis ging.
Terwijl ik net een emmer opgezocht had omdat ik misselijk werd van die rommel.
 Waar komen ze dan voor vraag ik mij af. Voor dat stukje uit de Bijbel? Te kort om er iets van mee te krijgen. Dat eindigt alleen in :goed zijn voor een ander,de vreemdeling, en geld geven voor de kerk. Voor wat,het gebouw. Wil ik er wel iets bij voelen.En dan ook de bijbel volgen:2kor 6:14 Maar een preker die alleen geld vraagt is net als die popmuziek : je in trance brengen met woorden. Maar ze zijn aan het verliezen ,want de kerken lopen leeg.Bij gebrek aan gewicht zijn ze al ten hemel opgestegen.
Niet omdat ze niet goed zijn, maar omdat er amateurs voor staan.
Zoals de kerkenraad in Nederland zei : we ontdoen ons van de professionele organist en gaan over op een amateur met behoud van kwaliteit.Vooral dat laatste is erg belangrijk,benadrukte hij. Dus overdag is hij putjesschepper , zaterdags studeert hij,en 's zondags is hij organist. Geloof je toch zelf niet. En hij speelde ook ineens orgel. Dat je dat als kind moet leren wordt ook even vergeten.
Ben ik nou de enige die zich niet aangepast heeft?
Speelt iedereen toneel of zijn ze echt niet verder.
Of is het niveau zo gezakt door die oppervlakkige onderwijzers, dat geen kind meer kan zingen,behalve in die sektes als de pinkstergemeente.
De kinderen die bij mij op les komen kunnen 30 van de 32 niet zingen.Alleen brommen. Ook zei die zogenaamd muziek op school krijgen.
Les na les ben ik bezig on ze old mac donalds of poesje maw te leren.Vader jacob, Die ouders kunnen het ook niet (meer).Het kost dus heel veel van de vioolles om ze te leren zingen.Het zou die ouders veel geld besparen als ze zelf wat liedjes zongen onder het eten.


Zing, speel en maak samen muziek staat zelfs in de bijbel.

103, fortkerk.

Afgelopen week waren er 2 concerten in de Fortkerk
Eric had het concert geplaatst op de dag dat Luise 10 jaar geleden werd vermoord.
Het was een volle avond met allemaal prachtige werken.
Muziek waarbij elk stuk apart een juweeltje is.
Vivaldi de vioolconcerten en het sopraninoblokfluit concert.Prachtig.
Dan het pianoconcert 414 van mozart, masterpiece.
De suite van Atterberg, gespeeld door Ruth (viola uit colombia) en door mij.
Ook een prachtig stuk.
Waarmee definieer ik een prachtig stuk?
Tjee, moeilijk uit te leggen.Blijkbaar doet de componist zowel  iets met zijn melodielijn alsook met de harmonische lijn.Je krijgt dan zo gezegd  een positief gevoel  als je luistert.Nu kan een speler het stuk zo verprutsen dat je alleen nog kan denken: ga 'ns effe wat studeren thuis.
Nu is dit programma niet te vergelijken met ' de Ring" van Wagner die momenteel speelt in de stopera.
Ik heb respect voor alle spelers daar die zich afbeulen.
Er mochten ook een paar leerlingen meespelen.
Er waren een aantal goede spelers, en ik dacht een goeie cellist uit het metropole orkest te hebben,Hans.
Waarschijnlijk had hij 'smiddags op westpunt teveel wisky's gedronken.Je kan niet hier aankomen op het vliegveld en 2 dagen later denken een goed concert te geven,terwijl je 's middags nog even gaat zwemmen in westpunt en zwaar gaat tafelen met wisky, en daarna nog even een concert.Voor hun is het een gezellig , betaald !, uitje naar Curacao, even lekker op vakantie van je verse erfenis.En terwijl Eric de mensen moet betalen van de inkomsten, vonden ze ook nog , zijn aanhang, dat ze recht hadden op vrijkaartjes.
Alles waar hij zich kon vergissen bij de begeleiding, deed hij.Zelfs waar hij zich niet kon vergissen ,deed hij het toch. Gelukkig hoorde het publiek niets, want die zijn niet veel gewend,en niet ontwikkeld als (toe)hoorder.
De meeste mensen hebben zoveel bonkmuziek gehoord dat hun oren verstopt zijn.
Belooft wat voor de toekomst.Alleen die duivelse troep bestaat dan nog?
Afijn, kun je weg dromen, voel je jezelf tot betere gedachten komen, zie je ineens een probleem hoe je het moet oplossen? Voel je je in harmonie met jezelf? Ontroert de speler je?
Dan is het goed.
Dat gebeurde zeker niet een paar dagen later bij Carl Jenkins.Wat een troep muziek. Hier krijg ik nu slechte zin van.3x niks.Amateuristies.En dan wordt er nog dik betaald voor die amateurs van zeer bedenkelijk niveau.Want het klonk naar niets.
Het erge is dat er dan nog van die lui buiten komen: oh wat prachtig he. Het ontroert niet,niks. ik moet gewoon naar buiten om het uit te zitten.Ook mijn collega van de muziekschool was gechokkeerd van de inhoudsloosheid en totaal gebrek aan peper en zout. Een pianojongetje die rammelend van de fouten een stukje speelt in het halve tempo, een organist die zelf een stukje schreef, meer voor het city orgel in Amsterdam. Speel een mooi stuk wat al kant en klaar is, ipv een priegelstukje ,'cross over' naar pop muziek.Geen vlees en geen vis wordt het dan.Cross over.Van wat? Doen mij denken aan het verhaal van Vadertje Poep die een ui met oud brood at op een gouden bord.
Die pop vindt men zo leuk want die is er als een soort mac donalds keten ingeramd. Vooral door de geld industrie natuurlijk. En je weet het ,de duivel schijt op de grote hoop. Hoe kan een mens  aan deze klanktalen ( bi,ba,boe) nou een touw aan vastknopen.Het verheft me niet het opent mijn geest niet, ik word er zelfs argressief van .Is het werkelijk zo dat volwassen mensen niet verder zijn dan dat? Is hun geest zo kinderlijk gebleven?
Christus zei niet , laat uw geest als een kind, maar uw verwondering , verwonder U als een kind, maar gedraag U als een man.
Maar ik denk dat dat ook de oorsprong van veel potten en pannen muziek is.Argressie oproepen.
Het oeroude ritueel. In het ritueel langzaam die buurman in de pot stoven,of die missionaris.
Je honger stillen maar door in trance te geraken ,niet willen weten dat je een mens aan het eten bent.
Dat voel ik als de basis van de muziek met een dominant ritme. Brujerias.Of de boze geest verjagen met een trommel.
El Amor Brujo van De Falla is andere koek.Fantastisch stuk waarin de componist geprobeerd heeft dit "paganisme" te vangen.
Overigens heeft de naam Paganini en Hayden ,waarschijnlijk met iets anders te maken.
Dan wel uhm met bekering natuurlijk.
Goede muziek laat je een tipje van de sluier uit de hemel oprichten.Maar veel mensen verwarren goeie muziek met goeie text. Als de text van het liedje goed is ,vinden ze het stuk ( tegenwoordig heet dat nummer) mooi.Maar een melodielijn kan een text hebben ,maar dat hoeft niet.Maar ook daar puilen mijn ogen uit mijn hoofd oftewel vallen mijn oren van mijn hoofd als ik 2 volwassen dominees in gesprek hoor met de meest kinderlijke texten en muzieklijn die ze ' verkopen'  in de kerk. Ware het maar dat ze goeie muziek en echte bijbeltexten spraken. Of ben in nu te puristies. Ik denk dat ik niet verschil van de mensen die je waarschuwen voor slecht eten en drank en drugsmisbruik.
Slechte muziek is a waiste of time. Tijdverspilling. Er is zo onbeschrijfelijk veel goeie mooie leerzame rustige wilde muziek, daar heb ik de hele pop scene niet voor nodig. Zoveel moois krijg je je hele leven niet gespeeld. die krijg je je hele leven niet gespeeld.

Hou je bij Bach dan ga je nooit verkeerd.
Vivaldi mag ook.

101,concert, toeval,

Nou hier ben ik dan weer.
Het heeft even geduurd want het was,laten we zeggen, nogal heftig de laatste tijd.
Al mijn energie ging op in het verwerken ervan.
Nu ben ik weer bezig met een nieuw concert hier op Curaçao.
Op 27 november wordt het alweer 10 jaar geleden dat een van mijn allerbeste vriendinnen vermoord werd.
Louise, geboren Curaçaose. Een heel goede celliste bovendien.
Ze had ,in in Puerto Rico en in Boston gestudeerd en heel wat celloconcerten gespeeld met het Curaçaos Jeugdorkest.
Het conservatorium van Puerto Rico was opgericht door Pablo(Pau) Casals, Vandaar dat in deze contreien het niet raar is om daar te gaan studeren.
In dit orkest  speelt iedereen mee die enigszins op Curaçao kan spelen op zijn of haar instrument.
Heel wat concerten zijn er de afgelopen jaren georganiseerd.
Louise haar vader dirigeerde en vaak speelde hij ook solo. Haar moeder nam dan de totale
organisatie op zich.
Mensen bellen, sponsors zoeken, kopieën maken, kaartjes drukken, zaal en repetitieruimte regelen en huren.
Advertenties plaatsen, vliegtickets kopen en proberen sponsors hiervoor te vinden voor benodigde musici uit Nederland, Venezuela, Colombia, Puerto Rico. Huisjes of kamers of hotel regelen,auto regelen, want hier kun je haast nergens komen zonder auto. Met de fiets zou levensgevaarlijk zijn.
Overal waar ze maar contacten had werden die ingeschakeld om de benodigde musici op te scharrelen om het concert mogelijk te maken. Zeker waar het een grote bezetting betrof als een volledige symfonie van Beethoven. In Nederland is het al moeilijk om een concert te geven en alle mensen bij elkaar te krijgen, laat staan in Curaçao.
 Nu heeft haar vader in zijn hoofd gezet om dus een herdenkingsconcert te organiseren voor zijn dochter op de dag dat zij gestorven is.
Om het niet al te groot te maken zijn er alleen stukken op het programma gezet voor strijkers.
En suite van Atterberg, Een sopranino blokfluit concert (Cdur) van Vivaldi, dubbelconcert voor 2 violen,een pianoconcert van Mozart  waarbij de bekende Curaçaose pianist,bekend van de walsen, Win Statius muller solo speelt en nog wat stukken. Nu wil de dirigent, Eric de solo alt spelen en ik moet de soloviool spelen.
Maar dan is er geen dirigent.
Wat wil het eerste toeval : de fosh in otro Banda  waar ik eerst de groepslessen gaf betaalde mij niet, dus ben ik gestopt want alleen al de benzine er naar toe was niet te betalen voor mij.Ze moesten dus snel naar iemand op zoek.
Nu is er 'onder de boogjes, een soort restaurant flaneerroute. Daar stond wel eens een Colombiaanse violist te spelen, dus ik sprak hem een keer aan of hij zin had om trio of kwartet te spelen.Ja hoor ,leuk. Hij komt, ook per toeval een dame tegen ,die net ontslag uit haar orkest in Colombia had genomen ,( ja natuurlijk om een ontrouwe man ahum) en die net zoekende was naar een baan. Dus hij zegt tegen haar: jou hebben ze nodig in Curaçao.
Mijn leerlingen vertelden over juffrouw Ruth (viola), en zodoende speelt zij nu ineens solo met mij.
Het volgende toeval is ,dat een celliste toevallig bij mijn zus is met haar cello en vertelde dat ze naar Curaçao ging. Dus ik schakel mijn zus in en zeg : stuur haar maar naar mij, dus die speelt nu ook mee.
Weer een andere dag komt iemand: ja er is iemand bij de rechtbank komen werken die goed viool speelt en zelfs het conservatorium af heeft gemaakt,dus ook die speelt mee. Een ander wist weer iemand die in El sistema ,Venezuela,is opgegroeid en heel behoorlijk cello speelt. Doet nu dus ook mee.
Een van mijn leerlingen wist nog een dame uit Engeland, Ruth ,die Engelse les geeft, dus die speelt ook viool mee.
Dan komen er nog een paar beroepsmensen uit Nederland. Zo begin je met een paar halve violen en het wordt ineens een hele groep die nog  heel behoorlijk klinkt ook. Maar veel organisatie dat wel.
Ondertussen organiseer ik ook nog een paar eigen recitals met mijn trouwe pianist.
Hij is geweldig en vindt ook nog alle stukken prima die ik voor zijn neus zet. Geen geklaag,geen gezeur,prima.
Ik kan gerust zeggen in alle eerlijkheid, behalve een kapotte auto,miezerig wonen,oorontsteking, veel leerlingen en heel heel weinig betaald worden zijn alle mensen hier heel aardig en gaat het dus redelijk goed met alle voorbereidingen. Nu maar hopen dat er veel mensen op de concerten komen om de kosten te kunnen dekken.

Ja en ik speel ook Bach op mijn concerten.

voorbereiding voor het concert,37a,

6 feb 2012-  1 maart     aantekeningen

Sinds gisteren heb ik mijn nieuwste idee geopperd aan de maduro stichting.

Ik ben immers naar curacao gehaald om te kijken of het mogelijk is om in de toekomst een curacao’s jeugdorkest op te zetten.

Ik vertelde Henry dat ik aan de kinderen heb voorgelegd, om een concert te geven ter ere van mijn verjaardag op 30 april.

Mijn voorstel was om dat te doen in het maritiem museum.

Hij was het er direkt mee eens .

Eric had allerlei tegenwerpingen van: ja maar dan
moet je ook stoelen huren en reklame in de krant
zetten drankjes organiseren.

Nou dat doe ik ook ,maar ik heb met mezelf
afgesproken : ik bespreek alles eerst met Henry .

Dus dat moet hij dan maar regelen, hij is de baas
tenslotte.

Ik doe het muziekgedeelte.

Ik heb met alle kinderen besproken dat iedereen een stukje mag spelen voor 2 violen of voor 2 viola’s of voor 2 cello’s.

Mag ook zijn voor viool en viola of viool en cello.

Ze mogen ook kiezen: een stukje met mij als begeleiding.

Dus dan speel ik 2^e viool of altviool.

Of naar keuze met iemand anders.

Maakt me niet uit,maar geen orkest of groepjes van meer dan 3 of 4 violen .

Mario zegt bij alles ok, dus hij is het er mee eens.

De andere leerlingen komen van de muziekschool in
Emmastad waar ik ook momenteel lesgeef.

Ik kan het me haast niet voorstellen,daar viool immers niet het gemakkelijkste muziekinstrument is om te gaan spelen, maar blijkbaar staan ze in de rij om vioollessen te krijgen.

Ik heb wel tegen een aantal kinderen al gezegd als ze
niks doen heb ik liever iemand uit de wachtlijst die
wel wil werken met mij.

Maar ze willen toch blijven.

Ik sta wel versteld: bij de foshk spelen de meesten
vanaf 2001 al mee en hebben in al die jaren al een
paar stukjes gespeeld.

IN de 2^e groep spelen een aantal kinderen vanaf 2008.

Ze kunnen geen of gebrekkig noten lezen.

Een andere groep komt dinsdag en donderdag
vanaf 3 uur na school tot 5 uur.Dezen speelden al
in 2010, gezien de brieven in hun mapje.

Deze zijn echt nog helemaal in het beginstadium.
Kunnen geen stok vasthouden,viool is scheef met
gedraaide nekjes, scheve ruggetjes enz.

Sommigen gaan heel snel iets eerder weg want ze
moeten de bus nog halen.

Het zijn 8 of 10 violen, 2 violas, 2 cellos en 1 bas.
Dus gemiddeld 2x per week een groep van 12 – 15.

De leraar deed dit altijd alleen en had dus geen tijd
om ze te leren stemmen of aan de zuiverheid te
werken, daar ben ik nu voor ingehaald.

Toch probeer ik elk kind apart te leren zijn eigen
viool te leren stemmen en aandacht te geven.

Of die anderen nu praten of niet , ik blijf zeggen dat
ze alleen mogen praten als ik het niet hoor.

Ik doe dat door naast elk kind te staan en geef een
A van de A –snaar op mijn eigen viool die hij of zij
moet strijken op zijn eigen viooltje.

Oftewel ik stem gelijktijdig het kinderviooltje maar
vraag aan een ander kind of het hoger of lager moet
klinken.

Of ik laat een 2^e kind aan de schroefjes draaien
waarbij ik dan een 3^e kind laat zeggen of het hoger
of lager moet klinken, waarbij zij mij natuurlijk
vragend aankijken.Is het al goed zo juf?

Dan volgt het volgende opstakel.

Ik heb niet genoeg inkt om fotocopieen te maken.

Dan wel is er geen papier.Dus als er soms inkt is
gebruik ik de oude blaadjes die er liggen van de
orkestpartijtjes die niet gebruikt worden en reeds
in de prullenbak gemikt zijn.

Ik heb er momenteel meer dan 50, volwassenen
en kinderen.

Alhoewel:deze weer heb ik er weer 6 bijgekregen.

4 of 5 volwassenen en 3 kinderen.

Ik weet niet meer waar ik ze moet laten.

Ik heb nl geen zin en vooral energie om ’s ochtends
en ook nog  e’n tot ’s avonds laat vioolles te geven.

Dan hoor je zoveel geluid, en soms erg vals geluid
tot nog toe, dat ik dan bijna niet meer kan auto rijden
van de moeheid en de duizeligheid.

Ik lig dan ook tussen 9 en half 10 in bed en ben te moe om nog te lezen.Ik heb gemerkt dat je hier in de tropen toch eigenlijk, voor mij geldt dat in ieder geval, 9 uur slaap nodig hebt.

eindconcert,Prinses van oranje, fonds,50

 20 mei

Ik ben helemaal vergeten te vertellen hoe leuk het eindconcert was geweest.
Sommige vaders hebben de eerste beginselen van het optreden met viool in het
maritiem museum in Curaçao op you tube gezet.
Kleintjes werken altijd schattig bij het publiek.
Een Venezolaans jongetje van 5 jaar komt na ieder optreden van een kind naar mij toe.
Professora professora lispelt hij, quando puedo toccar, wanneer mag ik spelen?
Hij kan nog niet lezen , maar zonder muziekboekje met noten voor zich kan hij niet spelen.
Toen hij eindelijk aan de beurt was, was hij zijn boekje vergeten.
Ik zei hem: donde es tu libro, waar is je boekje? Schrik.oh jee.
Oh oh professora ,nou hij ging het meteen halen.Publiek vond het schattig natuurlijk.
In ieder geval had ik ook nog een leuk Bartokje voor ze uitgekozen voor op het
concert. Die duo's voor 2 violen zijn masterpieces. Je kan ze
zelfs gebruiken als losse snaren oefening en voor alle melodie instrumenten.
Zo zijn er stukjes met dubbele losse snaren en een eerste partij.
Ik verdeel die losse snaren dan over 2,3 of meer kinderen en speel eerst mee, en dan de melodie.
Ook met wisselende instrumenten.wel even 'omzetten natuurlijk'
Diezelfde duo's van Bartok heb ik ook voor 2 altviolen dus omgezet.
met aanpassen bedoel ik: je kan wel een andere sleutel ervoor zetten maar dan moet je wel
het aantal mollen of kruisen aanpassen, anders krijg je een heel raar stuk te horen..
Angezien ik zeker weet dat niemand van deze kinderen ooit naar een sonate avond voor viool en piano zullen gaan, heb ik het programma zelf maar aangevuld.
Dus eerst maar weer Bach, en Mozart en Vivaldi en ook een beetje Gibbs.
Later komt Beethoven vast aan de beurt.Dat moeten Eugene en ik eerst eens samen studeren.
Bij het eerste concert had Henry ( van stichting klassiek) voor een hele grote bolo (taart) gezorgd.
Iedereen uit het publiek kreeg er een stukje. De kinderen wisten dus wat ze zouden missen.
Dus als beloning kregen ze een kleine bolo met druivensap van mij.
Toch krijg ik ook sterk het gevoel dat menig ouder veel meer verdient dan de juf, die dan zorgt dat de kinderen die hopelijk talent hebben gratis les krijgen. Maar ja ,zo gaat dat soms in de wereld.
Misschien helpt iemand mij om bij prinses Maxima aan te kloppen.
Niet te vergeten, misschien Prins Bernhard fonds ook.

Dag dag.

orkesten,49

Een mens kan veel pech hebben in zijn leven, maar vaak wordt het gecompenseerd met zoveel leuke dingen.
Maar je moet ze wel zien en ook aannemen.
Hier is weer zoiets.
In Curaçao is het natuurlijk altijd heet of nog heter. 
Dus als je terug komt in Nederland en het weer is lekker 
heet ,zoals dat was eind mei, nou dat is dan een kado'tje.
Nog mooier is dat ik met mijn neus in de boter val : het 
Koningin Elisabeth concours voor viool wordt integraal uitgezonden. 
Belgische zender.Op de Nederlandse zender zie je zoiets nu nooit.


Alle kandidaten spelen natuurlijk geweldig viool.De een eigenlijk 
nauwelijks beter dan de ander.
De strenge jury kan hooguit luisteren en voelen welke kandidaat
 henzelf en de pianist, maar ook het orkest het meeste  geïnspireerd heeft.
Ten slotte is muziek maken niet alleen viool spelen, maar de 
wisselwerking is ontstellend belangrijk. Straalt deze kandidaat 
,wat de Duitsers noemen "das gewisse Etwas " uit zodat de orkest 
leden er ook door geïnspireerd worden.
Dan krijg je namelijk die extra spanning in de muzikale lijn waardoor 
je steeds geboeider gaat luisteren als publiek.Verteld hij jou zijn vreugde 
en verdriet, zijn verhaal.
Elke keer valt het me op welk een geweldige prestatie het orkest levert. En niet te vergeten zeker ook de dirigent.
Ik hoor vaak van mensen van buitenaf, zij die nog nooit in een orkest 
hebben gespeeld, dat sommige musici kijken alsof ze alleen voor het 
geld spelen. Zeg nu eerlijk, je moet je partijtje iedere dag studeren , 
je netjes aankleden om op het podium te zitten , je haren extra netjes, lippenstiftje op, niet te veel anders gaat dat weer lastig zijn met 
transpireren : dat hou je nooit vol als je er geen liefde voor hebt. 
Maar er zijn er natuurlijk bij , die 
toevallig goed spelen, en die helemaal niet houden van de muziek 
die ze spelen.
Maar geheid dat er een dag komt dat je je dan afschuwelijk gaat 
voelen van je eigen verraad en dan word je modern gezegd gewoon 
ziek. 
Nog veel erger is dat je van sommige collega's ziek kan worden. 
Van bv Andre Rieu heb ik gehoord dat mensen die de sfeer verzieken 
kunnen kiezen ophouden daarmee of ontslag. Beter eentje opgehoepeld 
dan een hele groep ziek door een ander. 
En geloof mij, je hebt mensen ,zoals Josefine Melief ( moeder van een bekende zangeres)die, met haar heksen-gaven , heel wat mensen kunnen verzieken, die ervoor kunnen zorgen dat mensen om hun heen 
zelfs ernstig ziek worden, niet een keer, nee diverse malen dat mensen 
lange tijd uit de running zijn door ziekmakers naast hun.  Eigenlijk zijn zij 
deel van vaak een klein groepje die zorgen dat een bedrijf zelfs failliet 
gaat.  
Misschien, hopelijk, komt er nog wel eens een wet die voorbeeld neemt
 aan Andre Rieu. 
Jammer genoeg is dat nog verre toekomst in Curaçao. maar, ehh we werken eraan hoor.
Ik heb nu geregeld ,dat kinderen die hun best doen en beloven te studeren, dat wil zeggen als de ouders hun hulp toezeggen om hun kind te stimuleren, ik zorg dat ze gratis lessen krijgen. Hoe? ja dat is nog even mijn geheim. 
Ook hoe ik ga regelen dat ze instrumenten gaan krijgen.
Zolang ouders niet denken: Al moet het 4 maanden duren hij zal het leren" 
ben ik al tevredener.
Nu zie je ook het totaal op tv: ik krijg het idee dat Nederland nog alleen de mening van geldbeluste voetbaltrainers en eetprogramma's en juffrouwen die je uitlokken om je geld te spenderen met gokken of s*x.Allemaal lichamelijke zaken die tot goddelijke hoogten worden verheven.
Over Andre Rieu gesproken :ik had vroeger altijd na hem vioolles bij onze lerares Nilla Pierrou.
Ook ik had een geweldig leuk damessalonorkestje waarmee we 
ook operettes begeleidden, Corsage heetten wij.
Alleen heeft hij er een prachtig orkest van ontwikkeld. Ik ben de stad ontvlucht indertijd vanwege een pestende stalker.
Maar ja zoals ik al zei, anders was ik nooit in Curaçao bij mijn kindjes terecht gekomen.
Dus eigenlijk is die C(r)uifje een wijze man: alle noadail hep se foardail.
Vertaald heet dat : alle nadeel heb zijn voordeel.


Dit was misschien zonder Bach,
 Maar de Ravel sonate met zijn jazz middendeel was toch zeker niet te versmaden, prachtig.
Dank je wel Brt. met het Elisabeth concours.

viooltalent? groepsles,48

Bij de fosh in Otra Banda geef ik twee keer per week les.
Foshk staat voor : fundasjon orkesta,sinfonoko hubenil ( van: chuvenil) Korsao/
Hetgeen betekend stichting jeugdsymfonie orkest voor de jeugd van Curacao.
Dinsdag en donderdag van 3 tot kwart voor 5.
Er komen dan zo'n 12 tot 15 kinderen tussen 6 en 12 jaar .
Er zit ook een jongen bij van 16 die nu nog met cello wil beginnen.
Echter als hij nu niet gaat beginnen met studeren is het weggegooid geld.
Dan kan hij beter gaan tennissen, of zingen.
Viool,alt,cello,contrabas spelen ze of althans krijgen ze les van mij..
Ik ben er eigenlijk tegen dat ze meteen in een kwartet vorm bij elkaar worden
gezet, want gezien de resultaten uit het verleden en de opruimwerkzaamheden
die ik eraan heb, zie je dat het eigenlijk niet werkt.
Maar voorlopig laat ik het zo, maar omgerekend 5 minuten per kind is niet veel.
Een paar kinderen heb ik gevraagd of ze geen prive les zouden willen, dan
zorg ik voor de betaling. Met andere woorden ik zoek een sponsor voor ze.
Die heb ik gevonden dus er krijgen nu 5 nieuwe kinderen uit otra banda prive les.
Dus de groepslessen voor de naschoolse opvang geef ik in otra banda.
De prive lessen van een aantal kinderen uit deze groep gebeurt dan in de
muziekschool van Emmastad.
Maar omdat ik daar meestal in het tekenlokaal lesgeef zonder airco ( met andere woorden
in de open lucht onder het afdak) vind ik het niet helemaal terecht dat
ouwe sok en knorrepot hier huur voor zouden rekenen bij de andere stichting .

Voor Curacao'se begrippen is het nieuw dat er kinderen uit " de achterbuurt '
zomaar in emmastad leshebben.
Maar ik vind als ze later naast elkaar moeten zitten ,kunnen ze beter nu ermee beginnen.
Ik heb er dus voor gezorgd dat een aantal kinderen gratis les kan krijgen.
Eigenlijk beseffen ze niet wat voor ongekende luxe ze ineens van lessen van tante
nelly en ome roy , die ze moeten betalen, tegen de lessen bij mij die ze gratis krijgen.
Is nog niet gebeurd in het verleden. Zou in Nederland ook moeten kunnen: een
sponsor voor kinderen die het extra nodig hebben of die extra talent hebben.
Maar afijn, een meisje verwacht ik niets van ,ze praat loeihard in de groepsles,
is moeilijk, maar alleen met mij een engeltje, probeert de stok goed vast te houden wat
voor haar extra moeilijk is ivm vermoedelijk anorexia.
Een andere jongen, twaalf, grote vent, druk in de groep,staat bekend als lastig,
 maar alleen op les: ik speel het voor en hij speelt het gewoon na op de altviool.
 En blij, ongelooflijk, stralen.
 Maar ik stond even versteld als die jongen zelf.
Kan wat worden........als hij studeert.
En nogmaals het zijn geen blanke kinderen uit
gegoede milieu's. Dezen willen of durven vaak tegen een blanke niet te praten.
In ieder geval, speel ik nu gewoon leuke canons met ze.
Dus ik verdeel hetzelfde liedje tussen de hoge en lage strijkers.
Nou hopelijk gaat het goed op het laatste concert.

dag dag

voorspeel avond ,maritiem museum,47

Vandaag is dan voorlopig het laatste concert.
Dat wil zeggen,ik hoop dat er meer volgen. Dat vindt nl de Pianist Eugene ook.
Soms moet je in onze Lieve Heer geloven.
Had ik deze pianist niet ontmoet, was hij niet weer gaan studeren en had
ik geen begeleider gehad.
Al vind je een geweldige pianist naast je, dan moet deze nog maar
bij je passen en jij natuurlijk bij die pianist, alhoewel,dat is  ietsje gemakkelijker.Buitenstaanders opcuracao denken (althans ze spreken die gedachte uit), ja maar hij ,noemen ze een electrisch pianoband op, die kan heeeel goed piano spelen. Kan wel, geweldig, maar niet met mij.
Een pianoduo is ook een soort relatie, je kan elkaar enorm storen of niet. Voor buitenstaanders vaak moeilijk te merken, maar soms wel te horen. Niet dat het onmogelijk is, maar je voelt je dan niet lekker samen.
Vanavond moeten dus de rest van de kinderen ,die niet op het eerste concert waren, spelen.
Jammer genoeg moeten al mijn vorige hulpjes werken of hebben zelf repetitie.
Maar het zal vast wel lukken met die ouders ,allemaal zijn ze heel bereidwillig denk ik.
Als verrassing heb ik ook een groepje met contabas geformeerd.Hij is 8 of 9 en na flink met hem zijn stukje te oefenen is het zowaar nog redelijk zuiver. Als de kinderen eens thuis zouden studeren, nou dan zou het wat worden.
Laatst had ik een ouder die zijn kind afhaalde. Ik zei: dat kind van u heeft goeie oren, het zou erg helpen als U dat kind aan het studeren zette.
Wat, zegt die vader, moet dat kind studeren dan, doen ze dat niet op de les?
Nou nee meneer, daar heb ik geen tijd voor want ik heb nog 3 anderen in dat uurtje, die ook ieder hun eigen probleempje hebben.
Daar komt nog iets anders bij kijken: als je nooit studeert krijg je spierpijn en gaat je concentratie nooit omhoog. Ik weet het uit eigen ervaring. In de tijd dat ik veel altviool speelde in mijn oude orkest, waren wij,was ik, zoveel onderweg dat ik geen tijd had om te studeren, en ook geen puf meer.
Op gegeven moment kon ik niet eens meer recht zitten, lopen, of staan laat staan spelen.
Vandaar dat ik dat allemaal kan meegeven aan die kinderen: regelmaat is heel belangrijk.
Maar hier denkt men wel eens dat alles vanzelf gaat, '' ook bij die mensen  die zoveel talent hebben" .
Geloof het maar niet. Iedereen kent wel van die figuren in zijn omgeving die hard roepen: 'oh ik heb noooit gestudeerd, dat ging gewoon vanzelf'. Niet geloven hoor, zelfs een wonderkind moet hard studeren al is het maar om de spieren van hand en arm te trainen.
Ik heb ,behalve Bach- partita, en Mozart -sonate en Vivaldi, de lente, ook een prachtige sonate van Gibbs op het programma.
Nou wens me maar succes met mijn zelf gorganiseerde concert.

dag dag.

fiese mop of echt gebeurd,45

Ergens in New York, lang geleden was een man op bezoek .
In zijn hotel op de zoveelste etage zat hij en hij moest heel nodig ehh....
Hij was steenrijk maar had geen dime (dubbeltje) op zak of wilde dat niet eraan
spenderen om de deur van de wc te openen.
Hij ging naar buiten , pakte zijn sok en deed zijn behoefte in de hoek van de gang
in die sok.
Hij durfde die sok daar niet achter te laten en legde er een knoop in en nam hem
weer mee naar binnen.
Vervolgens deed hij het raam van zijn hotelkamer wagenwijd open, draaide met
die sok een rondje met gestrekte arm ,om vervolgens die sok zo, plop, uit het
raam te mikken.
Even later keek hij naar boven en eehhh, allemaal strepen op het plafond, net
een mooie cirkel.
De man schaamde zich dood en belde de boy.
Hij zei: ik betaal je 100 dollar om het schoon te maken.
Waarop de boy zei: ik betaal 200 dollar om te weten hoe het erop is gekomen.
Mooie opera's heb je ook in New York.

Dag dag.

muziek moppen ,43

Ik heb jaren geleden een geweldige ,muzikale, mop gehoord.
Al heel vaak hebben ze mij gevraagd om die op papier te zetten omdat hij
moeilijk te onthouden is.
Het kleine probleem is dat ik hem alleen in het Duits kan vertellen.
Maar toch zal eenieder hem wel begrijpen denk ik.
Daar gaat ie dan :
Es war eimal ein Musiker der hatte eine gute Adresse von einem sehr guten
Freund bekommen.
Sie wissen schon, so eine Adresse wo mann schoene Madchen mieten kann.
Eines Tages hatte er viel Lust und viel Geld und geht nach diesem Puff.
Die Mutter des Hauses offnet die Tur und fragt ( met beiers accent) :
Ja , was mochten Sie eigentlich?
Na , sagt er ,ich habe diese adresse von einem guten Freund bekommen, und
mochte gerne einer Ihren Madchen mieten.
Ohh dass ist gut, sagt die Mutter des Hauses, aber erst will ich wissen: was sind
sie von Beruff. Wie Sie wissen ist dies ein Haus nur fur nette Herrn.
Na, sagt er, ich bin Musiker.
Ohh nein , wir nehmen keine Musiker, nicht hier.
Nah, sagt de Musiker, warum den nicht, ist doch ein anstendiges Beruff?
Nein, sagt Sie, wir nehem keine Musiker.
Ach konnen Sie dass nicht erklaren, was ist falsch daran, ist doch ein
schones  Beruff musiker zu sein.
Na, sagt die Dame, ich werd' es Ihnen erklaren.
Es kommt einmahl ein Musiker, der fragt sich nach meiner Tochter.
Ich gehb Ihm meiner Tochter.
Da hat er Mozartlich ( mozertlich) anngefangen.
Dann hat er sie mit ein Lizst weg gefuhrt.
Da haben sie sich hinter einem Strauss gesetst.
Da haben sie Gebrahmst, Sie sind uber den Berg gegangen und haben
GeHandeld (gehendeld), sind mit ein kleines Mendelssohnchen wieder zuruck
gekommen, sind auch noch Stolz darauf, aber wissen nicht woHindemit.( wohindamit)

Zou deze door het vertaalprogramma komen?

Dag dag.

goddelijk strijkkwartet,42

Hi,
Het wordt nu nog spannender. Lukt het tweede concert even goed als het eerste.
Veel mensen staan verbaasd als je zegt dat je zelf ook moet studeren.
Hoezo? je kan toch viool spelen? Je kent toch muziek!
Muziek kennen, nou dat zou ik niet zo durven beweren, ik ken veel muziek
omdat ik veel gespeeld heb.
Maar muziek is een levenslang proces. Blijven oefenen je blijven ontwik
kelen, zoeken uitproberen. Net als een kok of een sporter.
Iedereen heeft periodes dat het slechter met je gaat.
Of dat je spieren volledig in de knoop zitten. Vaak heeft dat met jezelf of
simpelweg met een ongeluk of verkeerde houding te maken. Daarom ben ik
ook zo streng met de kinderen wat houding betreft.
Dus als mensen denken dat je, omdat je ooit iets gestudeerd hebt ,het 20 jaar
later nog kan spelen is een droom.
Probeer maar eens dat pianostukje wat je als kind wel kon , zonder studeren
nog eens tevoorschijn te toveren. Daarna heb je waarschijnlijk 4 dagen
spierpijn in je vingers. Tenzij je natuurlijk pianist bent geworden.
Maar nogmaals, sommige ouders denken echt, dat als je violist wil worden je
eerst je school, dan tennis en dan de viool komt. Dat school huiswerk
vraagt is geaccepteerd. Maar viool studeren, al is het maar 10 minuten?
Maar ik heb echt ouders die letterlijk zeggen: nee het moet wel leuk en voor
de hobby blijven. Ja, wel moeilijk als die kinderen in een groepje zitten en
die anderen gaan wel vooruit.
Maar het voorspelen heeft heel veel kinderen goed gedaan merk ik, vandaar
dat ik de andere kinderen die niet konden een nieuwe kans geef.
Ook voor Curacao iets helemaal nieuws.
Ineens weten ze waar ze het voor doen. Nu voelen ze wat het is om bibberbenen
te hebben. Trillende strijkstok en zwetende handen op je snaren.
Toch zijn eer ook een paar die dromen van "het orkest van el sistema"
Simon Bolivar , om daar ooit in te komen.
Ik heb in 1989 een jaar in het OSV ( orquesta sinfinica Venezuela ) gespeeld.
Ik kan je vertellen ,waar men in Nederland toen vreselijk op neer keek.,
Ze spelen allemaal even goed. Geweldig zoals die jong lui daar speelden.
En waarschijnlijk zijn ze alleen maar beter geworden , kijk maar naar mensen als
Dudamel en Alex Cardenas. Fantastische mensen, musicie en dan gewoon
geboren in ' los barrios' . De achterbuurten.
Nou denk ik persoonlijk dat niet alle
kinderen voor muziek aanleg hebben. Maar het ontwikkelen , evenals bv een
circus of koorprogramma zou heel wat kinderen van de straat houden.
Maar ik krijg stellig het idee dat iedereen denkt met voetbal de wereld te
veroveren.  Maar ga je daar, als volwassen vrouw later nog veel mee doen?
Nee met muziekmaken wel. Dat is de reden dat ik mij verbonden voel met
de kinderen van de fosh hier. Ze lopen jaren achter, maar ik wil ze niet met een
leeg gevoel naar hun eigen toekomst sturen.
Ik zou willen dat ze zelf plezier gaan beleven aan het strijkkwaret.
Het mooiste wat er is, mooier dan welk orkest dat ook. Daarom speelt bijna elke
violist of cellist in zijn eigen vrije tijd ze graag strijkkwartet of kwintet.
Een strijkkwartet bestaat dus uit 2 violen, 1 altviool en 1 cello.
Ik geloof dat J.Haydn zo ongeveer de eerste was die deze bezetting gebruikte
in zijn muziek.
Gelukkig heeft hij er ontelbaar veel geschreven zodat je haast niet uitgespeeld
raakt. Ook niet met Mozart of Beethoven. Dus strijken maar daar in die tropen.
Met piano is ook leuk, maar 4 strijkers voelt aan als een goddelijk geheel.
Dat wil ik ze leren. Nou hum, nog een hoop werk te doen.

Dag dag.

klassieke curacao'se walsen,41

Ik heb mijn blog ' strijkers in de tropen'  genoemd omdat ik wat wilde vertellen
over het verloop van de nieuwe lichting strijkers op Curacao.
Nieuw in de zin van : mijn vriendin Louise en haar vader Eric waren
jarenlang bezig, als 2 monniken in de woestijn, om te proberen hier ook een
muziek cultuur op te zetten. Niet   pop ,oftewel populaire muziek is maar de
oorsprong van veel muziek: de klassieke instrumentale muziekinstrumenten.
Zij gaven cello en vioolles. Vele concerten zijn er vervolgens georganiseerd
door haar moeder Helga.
Ieder jaar wel minimaal 2 concerten met een volledige orkestbezetting.
Bij gebrek aan andere goede solisten hebben zij beiden geprobeerd toch zelf
zoveel mogelijk cello- en vioolconcerten ten gehore te brengen.
Voor zover ik mij kan herinneren en weet waren deze concerten altijd uitverkocht.
Of het concert nu gegeven werd in Centro Pro Arte of in de Fortkerk.
Tot de nok toe vol.
De muziek heeft ook al een hele lange historie in Curacao.
Vroeger was Curacao bekend als het eiland waar, in elk huis een piano stond
waar op gespeeld werd.
Viool en piano waren heel populair.
Het is zelfs zo ,zie de lezingen van Wim Statius Muller, dat de Curacao'se
walsen meestal door piano en viool gespeeld werden.
Zelfs mijn overgrootvader, die dus uit Curacao kwam en er nog geboren was,
schijnt ,volgens mijn vader en mijn tantes, thuis en in zijn studententijd, altijd
Curacao'se walsen gespeeld te hebben, hij dronk nooit alcohol toen hij
studeerde dus vond het niet erg om dan tijdens feestjes achter de piano
 plaats te nemen.
Die beroemde Curacao'se walsen zijn, blijkbaar, voort gekomen uit de muziek
van Chopin en van Johann Strauss senior.
Maar hebben een totaal eigen loop genomen onder invloed van :
' het mag nu' en allerlei andere muzikale invloeden.
Eigenlijk komt popmuziek ook wel uit de klassieke muziek en werdt aangevuld
met Ierse country, slavenliederen, jazz, volksmuziek (jammer genoeg te weinig)
en zelfs hoor ik soms arabische ritmes in de melodievorming.
In die muziek wordt op den duur helemaal vergeten dat er eewenlang op
strijkinstrumenten gespeeld is, reeds in het oude testament spelen
de engelen op vedels.
De electronica deed zijn intrede en goed spelen was helemaal niet meer nodig,
het volume deed de rest.
Je hoeft er ook niet zo veel bij te denken want veel muziekschema's zijn gewoon
kant en klaar.
Het zou me dan ook niet verbazen als je gewoon op internet kan intypen: ' liedje,
2 minuten, ierse melodie,chinees ritme, geen harp (oh nee dat hoeft niet) ,
85 fluiten, of misschien blokfluiten ,dat leren ze op school, 20 electrische
gitaren, 37 slagwerkers, krijgen die ook eens wat te doen, 2 violen en 1 cello,
want meer strijkers hebben we niet .
Dan heb je nog ouders die denken: al moet het 4 maanden duren, hij zal het leren.

De tijd zal het leren hoe snel ik mijn strijkers kan laten plaats nemen in " het
Curacao'se Jeugdorkest' wat in de planning staat. Sommigen denken echt dat je
alleen op of in de les studeert. Maar het gaat al beter, ze beginnen mij nu trots
te vertellen dat ze zowaar gestudeerd hebben.
Moet ook wel anders mogen ze niet spelen op de nieuwe voorspeelavond.
14 april om 19 uur in het Maritiem museum in Scharloo.
Het is ten minste een begin, daarom speel ik ook maar
weer om te tijd op te vullen.
En natuurlijk een stuk van Bach, een sonate van Gibbs, de Lente van Vivaldi.
Duim maar alvast.

Tot ziens.

toneelschool,Jonas ga naar Nineve,40,

Afrelopen weekeinde gaf een vriendin van mij een zangworkshop.
In landhuis bloemhof.
In de voorafgaande weken hadden we met een clubje mensen gerepeteerd,
die eventueel in een koor willen zingen of dat al reeds doen.
De opbrengst gaat naar een goed doel.
naast mij zat Mirjam, ja de fluitiste uit de Mattheus passion.
Aan de andere kant zat Rene, die ooit zwerver was en een mislukte operatie aan
zijn linkerhand heeft gehad.Dus hij kan niet goed werken.
Ik hoor de Nederlanse ministers,ea, al roepen: nauw hai ken tog werreke
in de kassen, dan ken-tie tog aive goet potjes plante.
Nou nee dus. Enne, soms kun je zelf dan niet meer werken, want dan moet je
alles dubbel doen, dat gaat dus mooi niet. Nee die 'ex-zwerver' is muzikaal
een beetje door mijn vriendin onder de hoede genomen , zong met een diepe
basstem speelde prima mee op zijn gitaar. Weliswaar linksom maar dat zien de
meesten niet eens.
Op die ochtend ontmoette ik ook Kees Sch. een acteur.
Samen hebben wij, heel lang geleden, op zijn (en ook mijn viool examen)
gespeeld.
Jonas in de walvis. Een stuk voor acteur, viool, althobo en saxofoon.
Ik hoor nog de stem van God die Jonas riep : 'Jonas ga naar Nineve de
mensen zijn er slecht. Ja maar God, ik wil niet. Nee Jonas............."
De muziek werd geschreven door Jean Lambrechts, toen de muziekhoofdvak
docent van de toneelschool maastricht.
Ik was het bijna vergeten, wilde het vergeten.
Zo goed als zijn muziek was, zo slecht was zijn karakter, en ik kan het weten.
Alhoewel sommigen zeiden : je blijft je hoedje afnemen, van de andere
componisten die voorbij zweven.
Mijn ultieme droom is dat als hij ooit het tijdelijke met het eeuwige verwisseld
gewoon in de hemel komt.
Maar... met een ristrictie hij mag nooit meer stoppen met muziekschrijven, ten
slotte willen de engelen daarboven ook wel eens wat nieuws, maar hij moet
bij elke noot zijn potlood opnieuw slijpen.
Dan heeft hij geen tijd meer om zijn slechte gedachten tot uitvoer te brengen.

Zie je ,dat gaat niet goed, dat was een dag zonder Bach, foei.

grootvader,violendiefstal?,39

Mijn grootvader, Pa voor insiders,  ( van vaders kant), speelde cello.
Bijna altijk als ik op bezoek kwam in de Johannes Verhulststraat zat hij in de
gang aan zijn zelfgebouwde cello.De gang was heel oog en om het geheel
een gevoel te geven dat je in de tijd van Michelangelo terecht kwam had hij de
muren en het plafond geschilderd met allerlei wit nuances waardoor het leek
alsof het echt marmer was. Dan die cellosuites van Bach erbij en je waande je
eeuwen in de tijd terug.
Hij bouwde violen en gamba's ,cello's.
Niet grote aantallen ,maar toch...
Zijn broer Roelof Weertman in New Hamshire, bouwde voornamelijk altviolen
maar ook de rest van het strijkkwartet (instrumentarium).
Hij Pa, vertelde mij altijd over zijn grootvader die graag cello speelde maar er
geen had.
Hij was ergens in Assen kerkorganist en hoofdonderwijzer van een school.
Geen nood, hij hakte een perenboom in zijn eigen tuin om en maakte er een
violoncello van waar hij jaren op gespeeld heeft.
Zijn vader speelde viool. Dus besloot zijn vader, mijn overgrootvader dus,
dat zijn oudste zoon viool en later altviool moest spelen. De zuster van mijn
grootvader,Isabella, speelde viool en mijn grootvader zelf de cello en piano.
Een neef van mijn vader, Roelof Sangster, heeft dit nog verwerkt in zijn boek :
mijn oorlogsjaren in Utrecht. Die neef en zijn broer speelden ook viool.
Nou wilde het verhaal dat tante Bella een hele mooie viool had en zoon had
niet zo'n mooie viool. Op een dag heeft hij de viool gepakt van zijn moeder en die in zijn
eigen kist gedaan. Blijkbaar merkte zij er niets van.
Nu hoorde ik onlangs een veel ingrijpender zelfde verhaal.
Lili Kraus en Goldberg , violisten, zaten in wo II in een kamp in Indonesie.(?)
De Duitsers, toen moffen genaamd, vorderden allen wat mooi was en
dus ook violen.
Wie nu precies welke viool had is nu even duister.ik zoek het wel op.
maar een van beiden had een hele mooie viool en ik geloof Lili Kraus
bezat een viool met een nep-etiket van Stradivarius erin.
Dit werd netjes ingeleverd en dat andere, mooie instrument, vergaten ze
te controlleren. Tja je moet wat in bezette tijden. Gelukkig zijn er zo heel wat
instrumenten van de brandstapel gered.
Nog 'zo'n ' verhaal.  Jaren geleden waren wij met mijn ouders ergens in Zwitser
land aan het kamperen .In de zomer waren er overal muziekfestivals van oude
muziek, barokmuziek, muziek uit de romantiek, zang festivals, opera festivals.
Nee toen nog geen popfestivals, behalve in combinatie met allerlei sektes.
Dus wij, mijn vader en ik, gingen naar een kerkje waar een geweldig concert
was van de Brandenburgse concerten van Bach. Maurice Andree speelde een
geweldige trompet solo die klonk als een klokje.
Nieuwsgierig keek ik rond naar de orkestleden. Eentje viel mij op maar
ik wist niet of ik het juist gezien had : een altviool met 5 snaren.
Vijf snaren? dat wilde ik met eigen ogen zien.
De altist was maar wat trots op zijn instrument.
Hij vertelde dat zijn eigen grootvader violist was geweest in het hoforkest
van de tsaar van Rusland. Voor de eerste wereldoorlog, 1914-1918.
De woedende meute  wilde alles vertrappen, ook de stradivariussen die daar
aanwezig waren, uit woede tegen hun eigen armoede en de rijkdommen van de
koninklijke families.
Zijn grootvader greep snel een aantal stijkstokken en violen en vluchtte naar
Zwitserland, waar hij plaatsnam in een van de orkesten. Zo zijn er gelukkig
nog een aantal mooie  instrumenten gespaard gebleven .Dit was er dan een
van die overgebleven was.

dag dag.

Concert in maritiem museum ,38,

Concert


Ik ben buitengewoon trots op alle kinderen die gespeeld hebben.
Zoals gezegd had ik een pianist ergens opgetrommeld, Eugene.
Wij blijken buitengewoon goed met elkaar te kunnen repeteren en spelen.
Niets is zo vervelend als iemand de hele tijd bv zeurt,of op zit te scheppen met wie en waar hij wat allemaal heeft opgetreden. Of allerlei riedeltjes tussendoor pingelt.
Even laten horen hoe goed hij allerlei jazz accoorden kan of de eerste maten
van een moeilijk pianoconcert ten gehore brengt ( en de rest natuurlijk niet
kan want dat is dan net te moeilijk weet je wel).
Of te uit en te na wil dat je zijn eigen geweldige composities hoort of
erger nog , mee moet  spelen.
Terwijl je eigen hoofd en je ogen gericht zijn op een Mozart sonate of een
mooi stuk van Vivaldi als bv De Lente.
Constant moet je je dan weer opnieuw concentreren. En voor iemand als
ik (volgens mijn dokter lijd ik toch duidelijk aan add) is dat een ware ergernis.
Nee niets van dat alles, gewoon lekker repeteren, geen gepraat,gezeur.
Ik heb 17 jaar lang met 3 of 4 heren strijkkwartet en strijkkwintet  gespeeld.
Iedere week of iedere 2 weken. We begonnen met de pauze en eindigden met de
pauze maar tussendoor werd bijna niet gepraat of zomaar wat gefiedeld.
Niet lullen maar spelen had ik uit de krant geknipt en boven de deur geplakt.
Werkt prima.
Met de kinderen blijkbaar ook. Iedereen kwam kijken, de zaal was bijna vol.
Er werd zelfs druk gefilmd.
Na afloop hadden er zeker 3 heren ( hi hi ) tranen in de ogen en
een brok in de keel.
"Dit hadden ze op Curacao niet verwacht" . Zeker gezien sommige kindjes van
5 jaar pas een aantal weken spelen.  Prachtig als elfjes of als prinsjes gekleed
kwamen ze op het podium. Mario hielp goed mee om alles geruisloos van het
ene naar het andere kind over te laten gaan.
Ik had de oudere kinderen ieder een eigen stukje laten spelen , waaronder
enkelen een duo van bartok. 
Master Pieces noemen we die.
Het leuke is dat er ook stukjes tussen zitten met dubbele losse snaren.
Dus ik heb die noten onder de  beginnende kinderen verdeeld en zo nu en dan riep
ik D of G of A  en hup werd er driftig op die snaar gestreken.
Zo zie je hoe moeilijk alleen al losse snaren spelen in voor beginners, nog los
van een goeie houding die ook al heel moeilijk is om zonder al te veel nekpijn
dat ding onder je kin te houden en toch nog recht te staan en tegelijkertijd de
met een strijkstok recht over je snaren te strijken
Andere beginners kregen ook iets met losse snaren maar daar waren
weer moeilijkere streekjes in verwerkt.
Makkelijker voor de kinderen die nog niet kunnen lezen of noten lezen en nog
niet met de linkerhand iets kunnen.
En zelf speel ik dan de 1e partij die heel ruig klinkt, met het gewenste
geweldige effect voor het publiek.
En wat zou je (niet ) denken?
Iedereen was weg van Vivaldi, de Lente, kinderen en de rest van het
publiek: muisstil.
Zelfs Bach,Bwv 1001 Adagio, prachtige muziek vonden ze.
Zo zie je maar weer  : Elke dag Bach.
Niet l***en maar spelen.

Dag dag.
 

strijkstok in de tropen,lessen,37

Filmfestval,
Iedere week krijg ik de kinderen op les.
Dus ' verse'  aanwas op de muziekschool en de kinderen die ik heb overgenomen
bij de fosh.
Ik krijg stellig het idee dat een aantal kinderen ( al boven de 17 of 18) wakker
beginnen te worden.
Tja ,zou je ook niet ,waarom hebben die ouders nooit aan de bel
hebben getrokken.
Wil je dan echt het beste voor je kind als je ze zo ziet modderen?
En maar concerten geven en maar optreden voor veel geld. Sponsoring,
contributie, vrienden en vriendinnen van de leerlingen die bij bedrijven
werken! worden benaderd voor geld.
Die kinderen vragen zich bij mij nu af: hoe komt het dat we 3x per week
repeteren en nog niks kunnen na 12 jaar. Ze hebben allemaal talent ,zegt de docent.
Ja dat kan best maar hij heeft het er nog niet uitgehaald.
En als ze 3 avonden per week weg zijn voor het ''orkest'' en daar ook
stukjes moeten studeren ( van die frases van 4 of 5 nootjes van allerlei filmmuziekjes).
 Dan ook nog vioolles hebben. Ook nog bijles op school van 2 tot 6 hebben .
Wanneer , vragen ze mij, moeten ze dan studeren.
Nou ja tussendoor als je moeder kookt zeg ik altijd.
Maar afijn, dat geld, waar blijft dat??
Als je iets vraagt , papier of inkt, of (verboden) fotocopieen van mijn eigen
muziek: tjee dat is toch bijna teveel gevraagd.
Extra snaren? nee daar is ook geen geld voor. Dus spelen ze soms 3 weken met
3 snaren. Viool kapot, nou die prutsen we wat in elkaar.
Waar blijft dat geld dan meneer G. Douglas.  Wel in een dichte bar in de airco
met ander muziek een wisky-tje drinken met jouw Rubia en de rest van je
bestuur, als de kinderen weer geld moeten verdienen met optreden.
De sponsor van het filmfestival betaalt wel.
En dan de leraar alles in zijn eentje  laten opknappen, hoe krijgen we nog meer
kinderen die betalen met zo weinig mogelijk docenten. Zolang hij niet klaagt:
nog meer kinderen toevoegen.
Waar dan ook nog, alle Maartjes van Wegen en andere Hollanders staan:
 oooohh wat ...sgattiggg.
Al die suwarte kindjes aan de fiool. En als je vraagt of het niet heel erg ,
verschrikkelijk vals klinkt, zeggen ze : ja maar daar kan ik doorheen luisteren.
Wel optreden met het Nederlands blazers ensemble die de woede van diverse
direkteuren van instellingen hier op de hals hebben gehaald: ze komen voor
hun vakantie, laten zich betalen, zitten in een mooi hotel, en om half 4 al aan de
pina-colada en spelen zo hard (om dat valse gepiep niet te horen) en zonder les te geven
gaan ze weer, de kinderen aan hun lot overlatend Ik weet het niet ,ik was er niet bij,
maar dat is de klacht van hier, maar toegegeven makkelijk klagen als je het zelf niet doet.
Mensen met invloed hier kijken en houden hun mond strak dichtgeritst als je
ze iets vraagd over corruptie. Corruptie hoog maar ook ten koste van die
kinderen die zelf concerten moeten geven. Eigenlijk hun lesgeld dubbel
moeten betalen.
Ze kunnen niets maar ze moeten overal spelen voor geld en iedereen
maar ach en och roepen. Waat spaile se tog leuheuheuk.
Niks leuk, hoe krijg ik ze in het hoofd dat een stukje vals spelen geen vioolspelen is.
Vioolspelen is helemaal niet leuheuk. Het is hard werken en soms afzien.
Studeren en jezelf verbeteren. Gewoon, zweet en zweet en soms leuk.
soms een paar leuke krenten in de pap.
Jammer genoeg ,of niet, beginnen er een aantal kinderen door te krijgen dat ze bedonderd zijn.


Wat een geldverspillerij zeg. maar ja ze zijn ten slotte van de straat gehouden.

concert, leerlingenuitvoering,36,

vanavond is mijn eerste concert met de kinderen.
De leerlingen vinden het even spannend als ik.
Alleen ,zij weten niet waarom:
Dit is de eerste keer dat ik, in Curacao, alles zelf geregeld heb.
De zaal,de sponsor, de stoelen ,programma's ,kaartjes,
advertentie, drankjes, koekjes  alles geregeld.
Kaartjes heel goedkoop weliswaar.
Waarschijnlijk nemen de ouders ook van alles mee, dat maakt het nog leuker.
Ook de pianist geregeld, ingestudeerd.
Kinderen hun eigen gekozen stukje ingestudeerd.
De kleine kinderen hebben hun nieuwe jurk al onthuld.
Of hun mooie outfit laten zien op de laatste les zodat de juf, of de proffessora deze
kon bewonderen.
Beren en lama's van de weg geduwd. (laatst las ik ouwe sok en knorrepot.)
Eentje vroeg me zelfs of ik die kinderen van hun niet wat beter wilde lesgeven
dan die andere.
Nou nee en nee.En knorrepot vroeg me ook of ik " ze niet wat jazz
accoorden" wilde leren net als de piano.
Straks moet ik ook nog met de strijkstok slagwerk spelen op de viool.
Ach misschien kan ik ze over een half jaar wel de chacconne van Bach geven.
Waarschijnlijk zijn hun vingers dan voorgoed gemold. Maar dat deert
ouwe sok waarschijnlijk niet en knorrepot ook niet, want die begrijpen niets
van kinderen en vingers en hoe moeilijk de houding al is
en nog minder van muziek.
Nou ik ben heel blij dat de beginners nu optreden met lekker veel streek, mooie
houding en mooie losse snaren met hoop ik niet te veel piepjes
en krasjes van de zenuwen.
En dat de ouderen voor het eerst hun eigen instrument stemmen en zuiver
hun lied spelen.
Kinderen alle succes van de juf , teacher, proffessora gewenst.
Laat ouwe sok en knorrepot maar 2 conjo's zijn.

Speel maar mooi voor mijn verjaardag morgen.

houding, vioolles,35

Gisteren belt een vriendin mij.
Zij is zangeres en slagwerker.Het bestuur van de fosh heeft haar gevraagd als bestuurslid.
Let wel ,de fosh is voor strijkers en ik gaf ook al les in 2006 aan dezelfde kinderen.
Ach ja. En een gepensioneerde verzekeringsman die ooit gedroomd heeft van vioolspelen heeft een bekende broer die piano speelt.
Daarom geeft hij nu cello en vioolles aan kleine kinderen.
Ook een juffrouw die blokfluitles geeft , heeft ineens vioolleerlingen.
mag ik hopen dat al die kinderen straks niet dromen van een vioolcarriere.
Dat zal lastig worden met al die scheve houdingen.
Net zoals bij sport bv op de evenwichtsbalk, moet namelijk de houding zeer goed aangeleerd worden.
Daarom heb ik een heel aantal kinderen die allemaal rugpijn hadden toen ze bij mij kwamen.
Dus ben ik een deel van de lessen kwijt met het opnieuw aanleren van vioolhouding en de hand waarmee ze de strijkstok vasthouden.
Komt er ook nog eentje van het bestuuk ,of ik ze niet wat pop en jazz accoorden wil aanleren.
Nou te eerste ben ik hier om een klassiek jeugdorkest te formeren niet een popband.
Dan : wat is er tegen om klassiek te spelen?
Moet ik mij daar tegenwoordig voor verontschuldigen? Is de viool niet een eeuwenlang prachtig gekoesterd instrument?  En een viool is niet als een piano die al kant en klare gestemde snaren heeft, ook dat moet eerst geleerd worden. Maar ik kreeg ,jammer genoeg, wel het gevoel dat meneer beledigd was dat ik klassiek mooier vond dan pop.Accoren leren op een viool? het is geen gitaar, pardon.
Nou voor viool is dat meestal lange noten spelen. ( ja ja behalve de super goede )
Rugpijn?
Komt een man bij de dokter, met vreselijk hoofdpijn. Een tijdje later gaat hij weer naar de dokter.
Dokter ik heb vreselijke rugpijn en kan bijna niet meer lopen.
Tja tja, vervelend.
Dokter schrijft hem allerlei pillen en zalfjes voor.
De man komt in een rolstoel en gaat naar allerlei specialisten.
Ondertussen wordt hij ook steeds dikker.
Hij besluit naar een kleermaker te gaan om een net pak aan te meten.
De kleermaker pakt een meetlint en vraagt de man te gaan staan om de maten op te meten.
Met moeite komt hij uit zijn rolstoel en de kleermaker begint hem van boven tot onder te meten.
Halverwege vraagt hij: Meneer, draagt U links of rechts.
De man vindt het een beetje impertinent en zegt: wat heeft u daar nu mee te maken hoe ik ze in mijn broek draag!
Nou , zegt die kleermaker, dat begint heel klein met hoofdpijn maar het wordt steeds erger tot je op het laatst niet meer kan lopen..........

Zonder goede houding geen viool en dus geen bach,
dag dag.

ben je aardig of niet,dat is de vraag, 34

Een tijdje geleden had ik de leerlingen gevraagd om een viool of altviool
stukje in te studeren voor mijn verjaardag.
Niet lang, maar het moet wel helemaal goed klinken.
Ik vul de rest van de tijd door een muziekstuk met piano te spelen.
Vanmorgen heb ik het geregeld.
Op 29 april is er dan een voordrachtsavond.
In het Maritiem Museum om 7 uur 's avonds.
Een paar hele kleine beginners, ik heb leerlingen van 5 jaar erbij,mogen al
meedoen met een "losse snaren " stukje.
Grappig al die verschillende kinderen.
uit Venezuela, Peru, uit Colmbia, Curacao, Bonire, Santo Domingo,
Nederland, ja zelfs uit Limburg.
Sommigen, velen, hebben ouders die uit allerlei gemengde winstreken komen.
Hier maakt het niet uit waar je vandaan komt, je moet je gewoon aanpassen aan
 de gewoonte hier:
Dat hebben ze denk ik nog van de fraters geleerd.
Je bent aardig of je bent het niet, en zeker niet ' met een dubbele boodschap' .
Of niet net als veel Hollandse toeristen: je hebt een grote mond of niet.
Daar houdt men hier niet van, dat is tegen de ongeschreven regels.
Ik denk dat het daarom ook vaak botst als die jonge mensen in Nederland komen,
tja, die grote mond nemen ze dan over.
Gelukkig hebben mijn kinderen daar zelden last van, anders moeten ze maar de
volgende week terug komen.
Als je beter speelt dan ik,mag je het mij vertellen eerder niet zeg ik dan heel liefjes.
nou dat helpt.
Nou moet ik dan natuurlijk wel het goede voorbeeld geven op het concert.
Dus maar weer Bach studeren.
Ai, mijn schouder doet wel nog pijn hoor.

dag dag.

alcohol,vioollak,geheimen,33

In Nederland gingen blijkbaar de concerten van het Concertgebouw orkest
gewoon door tijdens de oorlogsperiode.
Ook in die tijd was mijn grootvader,  pa genoemd die door zijn vele verblijven
in Spanje werd hij door ons kleinkinderen Padre genoemd, bezig met
strijkinstrumenten te bouwen.
Van de beroemde vioolreparateur Lindeman en Muller hoorde ik nog een
grappig verhaal: omdat mijn grootvader dierenarts was, kreeg hij in de oorlog
bonnen om alcohol te kopen voor de operaties.Een per week voor fl 2,50.
Maar in de oorlog was niet veel te opereren. Aangezien hij niet dronk, volgens
pa dronken de andere artsen het zelf op, bleef hij met die alcohol. Hij verkocht
het dan weer ,voor dezelfde prijs door, aan andere vioolbouwers, die het nodig
hadden voor hun lakken, dus lak om de violen mee te politoeren.
Anders hadden ze in de oorlog niets kunnen doen. Terwijl veel orkesten toch
doorgingen met concerten geven. Dus zeg ik wel eens voor de grap tegen mensen
 uit het concertgebouworkest: zonder mijn grootvader hadden heel veel violisten
niet meer kunnen spelen.
Altijd als hij op zijn reizen ging naar het buitenland, soms wel een paar manden
samen met mijn grootmoeder,  had hij altijd wel weer een paar geheimzinnige
poedertjes met allerlei kleuren opgeduikeld bij een oud apotheekje ergens in een
willekeurig dorpje.
Liefst een aphoteekje wat eruit zag alsof het er al eeuwen stond, " niet  zo'n
 modern geval".
Toen ik later zelf ging reizen vroeg hij mij vaak om vijgenbladeren en
 jeneverbessen en andere natuurlijke spullen mee te nemen, die je in
koudere streken niet kan vinden.  Hij ging dat weer drogen, vermalen en op
lossen in alcohol, hij  maakte er weer een nieuw kleurtje van voor
zijn violen, zijn kindertje.

Tot de volgende viool

zuid afrika,piano,32

Over duitses gesproken.

Mijn overgrootmoeder oma  Laura,Juno, Gefion,Penelope Hildebrandt,  heb ik
nog als klein kind ontmoet.
Mijn grootvader kon niet nalaten om veel over haar te vertellen.
Zij was blijkbaar met haar ouders en broers Arthur en Odysseus naar Nederland
gevlucht voor de Frans- Duitse oorlog van 1870 . Haar broers en haar vader
wilden niet in Duitsland het leger in.
Dus gingen ze naar Nederland.
Nederland zocht blijkbaar ook ingenieurs om uit te zenden.
  Telkens weer moest ik die spannende verhalen weer horen, hoe haar
 man, die viool speelde, in Zuid Afrika als hoofd van
de spoorwegen werkte ,die toen opgebouwd moest worden.
Hoe zij een zwijn en een aap als huisdier had. Hoe zij met dat zwijn aan
 haar zijde naar de markt liep om inkopen te doen in het dorp, Krugerdorp.
En dat die aap altijd een luier omkreeg want blijkbaar kreeg je die aap niet
zindelijk in huis.
Dat zij een pomp uit Nederland hadden meegenomen, voor water, want waar zij
woonden was een kale hoogvlake.
Later las ik wel eens brieven, uit 1896 en 1898 toen mijn grootvader net
geboren was daar, die bij mijn grootmoeder in de kast lagen.
" We hebben de boontjes en de sla al ingezaaid. De boontjes beginnen al te
groeien, maar de sla laat nog even op zich wachten. Kleine Coentje ( mijn
grootvader dus) begint al te lopen aan de hand van Jephta.
En de waterpomp werkt goed".
Van deze Jephta " de boy"  moeten nog ergens foto's zijn in een familiearchief want ik heb
ze zelf gezien.
Even voor de duidelijkheid, het waren dus geen slaven maar bediendes die uit
midden en centraal Afrika waren komen lopen om daar te komen werken.
Omdat er ook wijnboeren al snel wat cafe'tjes of zo iets hadden neergezet zetten
ze vaak hun hele dagsalaris om in drank zodat er voor vrouw en kinderen in de
thuislanden niets meer overbleef.
Daar had mijn overgrootmoeder iets op gevonden.
Ze betaalde een half ,of heel, jaar een kwart salaris per dag. De rest spaarde ze dan en als de 'boy' besloot weer naar huis te gaan kreeg hij de rest van het salaris. De bedoeling was dan dat hij er thuis zeker een jaar van zou kunnen leven.
Vaak was de boy weer na ettelijke maanden terug. "waarom kom je zo snel weer?'
' Nou het werk wordt me teveel dus ik moet sparen om een nieuwe vrouw te kopen."
Later , hoorde ik uit de verhalen,waarbij hij zich erg kon opwinden dat de Engelsen
het gebied niet in 1902 maar al in 1900 veroverd hadden en de Nederlanders verjaagd.
In 1904 kreeg mijn overgrootmoeder en haar man, een soort Wiedergutmachung van de Engelsen.
Ten slotte waren ze op eigen kosten, voor 300 gulden, naar Zuid Afrika gegaan en hadden daar zelf iets opgebouwd.
Dus na die verovering hadden ze nies meer.Toen ze vervolgens een schadevergoeding kregen,zei mijn overgrootmoeder:
Potten en pannen en lepels en vorken kan ik overal 2e hands krijgen.
Dan maken we ze desnoods van hout.
Maar een piano voor mijn kinderen kan ik nooit meer kopen en vinden.
Dus kocht zij een piano, een Persina, die nog altijd in de familie aanwezig is.
Dus kregen alle kinderen pianoles en kleinkinderen en achterkleinkinderen en nu zelfs de achter-achterkleinkinderen.
En natuurlijk werd er veel Bach op gespeeld.
heel veel Bach, daarom klinkt hij zo mooi.

Dag dag.