105,Rudolf Palm,concert

Een tijdje geleden werd ik benaderd om mee te werken aan het Rudolf Palm project.
Rudolf Palm is de vader van Edgar Palm, naar wie de muziekschool vernoemd is.
De Palm sr heeft een aantal walsjes, gezellige amusementsmuziek, geschreven die nu worden heruitgegeven.
Hij leefde ongeveer eind 19e eeuw .Behalve muziek schijnt hij ook nogal wat ' buitenkinderen' te hebben gefabriceerd. Dus ineens komen er een aantal lui die blijkbaar allemaal familie zijn.Staat nergens in de archieven, maar iedereen weet ervan en hoe die lijnen lopen.
Ook wordt er  muziek van hem verzameld uit het museum, nog wat handgeschreven partituren.
En omdat hij een yu corsaou is voelt het natuurlijk leuk aan als er ook componisten van hier geeerd worden.En terecht.
Nu zou er een hele avond aan gewijd worden. Alle plaatselijke pianisten komen spelen.Ons kent ons meestal, want het is altijd dezelfde club die samen piano speelt.. Degene die het organiseert ( een rijke mevrouw ooit getrouwd en gescheiden van een zeer rijke dubieuse figuur,genoemd in 'Bloedsporen") trok het project naar zich toe, want ten slotte moet je je ergens waar maken als je zelf niet kan spelen. De meeste pianisten zijn gegoede amateurs die eigenlijk notaris,ex hoofd van de veiligheidsdienst, veterinair,of een ander beroep zijn.
Sommigen zijn gepensioneerd en beroepen zich erop dat hun pensioen hoger is dan het salaris van de premier van Nederland.
Afijn ik zou dus ook meedoen tussen al die geweldig hooggeplaatste lieden.
Een paar stukjes voor viool en piano.
Het allergrappigste is dat ik van sommigen hun kinderen of kleinkinderen op vioolles heb.
Vandaag zelfs ontmoet ik een secretaresse op het antiquarisch museum, en die heeft weer haar neefje bij mij op les. Andere keer eet ik een ijsje ,en heeft de dame achter de counter haar nichtje bij mij op les.
De wereld is maar klein lijkt het.
Die hooggeplaatste lieden moeten wel, net als iedereen van nederige komaf ook gewoon studeren, en als ze met mij willen spelen ook even samen repeteren.Nou daar is geen tijd veur heur.
Ineens komt er nog een aap uit de mouw: Ik ben geen geboren Curacao'se.
Ah daar zit hem dus de kneep. Nu zijn er mensen hier die meedoen, die net als ik, voorouders uit curacao hebben.
Dan hoor ik, via via, dat die steen en steenrijke dame ,ze woont in een prachtig penthouse met uitzicht op de zee, waar ze ons op verse worteltjes en verse bloemkool roosjes uitnodigde, met een glaasje fris erbij, op een gouden schaaltje, dat ze het genoeg vond om mij voor 100 gulden te laten spelen.
Echter ,ik had net een recital gegeven op de muziekschool ,en had haar gevraagd of het Prins Bernhard fonds de kosten kon dragen voor de zaalhuur. Iets wat ze normaal bij andere culturele happenings doen, En deze rijke mevrouw is daar in de commissie. Dus ik moet toeleggen op een concert, gratis voor kinderen en veel ouders en als educatie voor het muziekleven. Ten slotte krijgt zelfs de Avilla nog toeslag voor zijn concerten.En dan moet ik daar voor 100 gulden ( is nu ongeveer 40 euro) op een feestje voor rijke lui spelen. Daarbij worden zij wel gesponsord door het Prins Bernhard fonds, dus hun rijke luisfeestje met wat dansmuziek.
Dus nu kom ik allerlei mensen tegen die zeggen, wat ,heb jij gezegd dat je voor 100 gulden je vioolkist nog niet open doet (een van die pianisten,roddelkont, heeft dat doorverteld mmm).Prima, zou ik ook niet doen.
Die lui hebben een slaaf nodig om hun diamanten te dragen voor het gewicht. Zo'n slaaf ben ik nou ook niet. Sterker nog ik kan met eer zeggen dat ik van zeer goede familie afstam, kunnen zij niet.
Wij zijn niet rijk geworden door diefstal,oplichterij,slavenhandel,slaven landarbeid. Dus, laat maar gaan.

Ach soms is roddelen leuk.Meestal hou ik er niet van,maar deze moest even.
Zie je , geen denderende muziek,en nu al ruzie. Net Jantje op de bok.

Speel maar lekker Bach,of Beethoven,kun je je uitleven zonder ruzie.
Of een strijkkwartetje van Haydn.