107/204 grootvader

www.wieringsoftware.nl/scores/

Van de beroemde vioolreparateur Lindeman en Muller hoorde ik nog een grappig verhaal: omdat mijn grootvader dierenarts was, kreeg hij in de oorlog bonnen om alcohol te kopen voor de operaties van zieke dieren.Een liter  per week voor fl 2,50.

Maar in de oorlog was niet veel te opereren. Aangezien hij niet dronk, volgens pa dronken de andere artsen het zelf op, bleef hij met die alcohol. Hij verkocht het dan weer ,voor dezelfde prijs door, aan andere vioolbouwers, die het nodig hadden voor hun lakken. Anders hadden ze in de oorlog niets kunnen doen. Terwijl veel orkesten toch doorgingen met concerten geven.
Dus zonder vioolbouwers ook geen concerten.



Over duitses gesproken.

koralen en coralen


Mijn overgrootmoeder oma  Laura,Juno, Gefion,Penelope Hildebrandt,  heb ik nog als klein kind ontmoet.Zij werd 94 jaar oud.
Mijn grootvader kon niet nalaten om veel over haar te vertellen.
Zij was met haar ouders en broers Arthur en Odysseus naar Nederland gevlucht voor de Frans- Duitse
oorlog van 1870 . Haar broers en haar vader wilden niet in Duitsland het leger in.
Dus gingen ze naar Nederland.
Nederland zocht blijkbaar ook ingenieurs om uit te zenden.
  Telkens weer moest ik die spannende verhalen weer horen, hoe haar man in Zuid Afrika als hoofd van
de spoorwegen werkte ,die toen gebouwd moest worden of beter gezegd aangelegd.
Hoe zij een zwijn en een aap als huisdier had en hoe zij met dat zwijn , dat knorde aan haar zijde naar
de markt liep om inkopen te doen in het dorp, Krugerdorp.
En dat die aap altijd een luier omkreeg want blijkbaar kreeg je die aap niet zindelijk.
Over Jephta, de boy ,die ,als je even niet keek, de boter pakte om zich in te smeren en op het dak te gaan liggen.

Dat zij een pomp uit Nederland hadden meegenomen, voor water, want waar zij woonden was een kale hoogvlake
een zuidafrikaanse woestijn. (De kalahari ?)
Later las ik wel eens brieven die zij geschreven had aan haar schoonvader, uit 1896 en 1898 toen mijn
grootvader net geboren was daar.
" We hebben de boontjes en de sla al ingezaaid.De boontjes beginnen al te groeien, maar de sla
laat nog even op zich wachten.En kleine Coentje begint al te lopen aan de hand van Jephta. En de waterpomp werkt goed"
Jephta, alle bedienden, geen slaven! kwamen meestal uit midden of centraal afrika en hadden zulke moeilijk
uitspreekbare namen dat ze gewoon een bijbelse naam kregen aangemeten.
Later , hoorde ik zijn uit de verhalen,waarbij hij zich erg kon opwinden over de Engelsen.
Hoe de engelsen het gebied  In 1900 ,volgens hem zeker niet in 1902, veroverd hadden en de Nederlanders verjaagd.
De Nederlanders werden toen op een boot gezet die de werd de wereld over gestuurd.
Elk land waar ze de kust aandeden werden ze geweigerd.
Op gegeven moment kwamen ze , na een reis van weken, aan bij de kust van zuid ,west (?)Engeland.
De engelsen stuurden hen ook weg.
Terwijl de reis al bijna een half jaar duurde en de mensen uitsluitend nog verschimmelde bonen te eten kregen.

In 1904 kregen mijn overgrootmoeder en haar man, een soort Wiedergutmachung van de Engelsen.
Ten slotte waren ze op eigen kosten, voor 300 gulden die ze geleend hadden , naar Zuid Afrika gegaan en hadden daar zelf iets opgebouwd. Letterlijk zelf aan landbouw gedaan.
Dus na die verovering hadden ze nies meer.Toen ze vervolgens een schadevergoeding kregen,zei mijn overgrootmoeder:
Potten en pannen en lepels en vorken kan ik overal 2e hands krijgen.
Dan maken we ze desnoods van hout.
Maar een piano voor mijn kinderen kan ik nooit meer kopen en vinden.
Dus kocht zij een piano waarop mijn grootvader Coenraad en zijn broer Roelof  en zus Isa-Bella pianolessen kregen.
Een Persina uit de fabriek van Bluetner. Nog altijd is de piano in de familie aanwezig.
Later is mijn grootvader over gegaan op de violoncello, zijn zus op de viool en zijn broer op de altviool.
Weer later is ook mijn oudoom in Amerika vioolbouwer geworden.

Maar later meer.