voorbereiding voor het concert,37a,

6 feb 2012-  1 maart     aantekeningen

Sinds gisteren heb ik mijn nieuwste idee geopperd aan de maduro stichting.

Ik ben immers naar curacao gehaald om te kijken of het mogelijk is om in de toekomst een curacao’s jeugdorkest op te zetten.

Ik vertelde Henry dat ik aan de kinderen heb voorgelegd, om een concert te geven ter ere van mijn verjaardag op 30 april.

Mijn voorstel was om dat te doen in het maritiem museum.

Hij was het er direkt mee eens .

Eric had allerlei tegenwerpingen van: ja maar dan
moet je ook stoelen huren en reklame in de krant
zetten drankjes organiseren.

Nou dat doe ik ook ,maar ik heb met mezelf
afgesproken : ik bespreek alles eerst met Henry .

Dus dat moet hij dan maar regelen, hij is de baas
tenslotte.

Ik doe het muziekgedeelte.

Ik heb met alle kinderen besproken dat iedereen een stukje mag spelen voor 2 violen of voor 2 viola’s of voor 2 cello’s.

Mag ook zijn voor viool en viola of viool en cello.

Ze mogen ook kiezen: een stukje met mij als begeleiding.

Dus dan speel ik 2^e viool of altviool.

Of naar keuze met iemand anders.

Maakt me niet uit,maar geen orkest of groepjes van meer dan 3 of 4 violen .

Mario zegt bij alles ok, dus hij is het er mee eens.

De andere leerlingen komen van de muziekschool in
Emmastad waar ik ook momenteel lesgeef.

Ik kan het me haast niet voorstellen,daar viool immers niet het gemakkelijkste muziekinstrument is om te gaan spelen, maar blijkbaar staan ze in de rij om vioollessen te krijgen.

Ik heb wel tegen een aantal kinderen al gezegd als ze
niks doen heb ik liever iemand uit de wachtlijst die
wel wil werken met mij.

Maar ze willen toch blijven.

Ik sta wel versteld: bij de foshk spelen de meesten
vanaf 2001 al mee en hebben in al die jaren al een
paar stukjes gespeeld.

IN de 2^e groep spelen een aantal kinderen vanaf 2008.

Ze kunnen geen of gebrekkig noten lezen.

Een andere groep komt dinsdag en donderdag
vanaf 3 uur na school tot 5 uur.Dezen speelden al
in 2010, gezien de brieven in hun mapje.

Deze zijn echt nog helemaal in het beginstadium.
Kunnen geen stok vasthouden,viool is scheef met
gedraaide nekjes, scheve ruggetjes enz.

Sommigen gaan heel snel iets eerder weg want ze
moeten de bus nog halen.

Het zijn 8 of 10 violen, 2 violas, 2 cellos en 1 bas.
Dus gemiddeld 2x per week een groep van 12 – 15.

De leraar deed dit altijd alleen en had dus geen tijd
om ze te leren stemmen of aan de zuiverheid te
werken, daar ben ik nu voor ingehaald.

Toch probeer ik elk kind apart te leren zijn eigen
viool te leren stemmen en aandacht te geven.

Of die anderen nu praten of niet , ik blijf zeggen dat
ze alleen mogen praten als ik het niet hoor.

Ik doe dat door naast elk kind te staan en geef een
A van de A –snaar op mijn eigen viool die hij of zij
moet strijken op zijn eigen viooltje.

Oftewel ik stem gelijktijdig het kinderviooltje maar
vraag aan een ander kind of het hoger of lager moet
klinken.

Of ik laat een 2^e kind aan de schroefjes draaien
waarbij ik dan een 3^e kind laat zeggen of het hoger
of lager moet klinken, waarbij zij mij natuurlijk
vragend aankijken.Is het al goed zo juf?

Dan volgt het volgende opstakel.

Ik heb niet genoeg inkt om fotocopieen te maken.

Dan wel is er geen papier.Dus als er soms inkt is
gebruik ik de oude blaadjes die er liggen van de
orkestpartijtjes die niet gebruikt worden en reeds
in de prullenbak gemikt zijn.

Ik heb er momenteel meer dan 50, volwassenen
en kinderen.

Alhoewel:deze weer heb ik er weer 6 bijgekregen.

4 of 5 volwassenen en 3 kinderen.

Ik weet niet meer waar ik ze moet laten.

Ik heb nl geen zin en vooral energie om ’s ochtends
en ook nog  e’n tot ’s avonds laat vioolles te geven.

Dan hoor je zoveel geluid, en soms erg vals geluid
tot nog toe, dat ik dan bijna niet meer kan auto rijden
van de moeheid en de duizeligheid.

Ik lig dan ook tussen 9 en half 10 in bed en ben te moe om nog te lezen.Ik heb gemerkt dat je hier in de tropen toch eigenlijk, voor mij geldt dat in ieder geval, 9 uur slaap nodig hebt.

eindconcert,Prinses van oranje, fonds,50

 20 mei

Ik ben helemaal vergeten te vertellen hoe leuk het eindconcert was geweest.
Sommige vaders hebben de eerste beginselen van het optreden met viool in het
maritiem museum in Curaçao op you tube gezet.
Kleintjes werken altijd schattig bij het publiek.
Een Venezolaans jongetje van 5 jaar komt na ieder optreden van een kind naar mij toe.
Professora professora lispelt hij, quando puedo toccar, wanneer mag ik spelen?
Hij kan nog niet lezen , maar zonder muziekboekje met noten voor zich kan hij niet spelen.
Toen hij eindelijk aan de beurt was, was hij zijn boekje vergeten.
Ik zei hem: donde es tu libro, waar is je boekje? Schrik.oh jee.
Oh oh professora ,nou hij ging het meteen halen.Publiek vond het schattig natuurlijk.
In ieder geval had ik ook nog een leuk Bartokje voor ze uitgekozen voor op het
concert. Die duo's voor 2 violen zijn masterpieces. Je kan ze
zelfs gebruiken als losse snaren oefening en voor alle melodie instrumenten.
Zo zijn er stukjes met dubbele losse snaren en een eerste partij.
Ik verdeel die losse snaren dan over 2,3 of meer kinderen en speel eerst mee, en dan de melodie.
Ook met wisselende instrumenten.wel even 'omzetten natuurlijk'
Diezelfde duo's van Bartok heb ik ook voor 2 altviolen dus omgezet.
met aanpassen bedoel ik: je kan wel een andere sleutel ervoor zetten maar dan moet je wel
het aantal mollen of kruisen aanpassen, anders krijg je een heel raar stuk te horen..
Angezien ik zeker weet dat niemand van deze kinderen ooit naar een sonate avond voor viool en piano zullen gaan, heb ik het programma zelf maar aangevuld.
Dus eerst maar weer Bach, en Mozart en Vivaldi en ook een beetje Gibbs.
Later komt Beethoven vast aan de beurt.Dat moeten Eugene en ik eerst eens samen studeren.
Bij het eerste concert had Henry ( van stichting klassiek) voor een hele grote bolo (taart) gezorgd.
Iedereen uit het publiek kreeg er een stukje. De kinderen wisten dus wat ze zouden missen.
Dus als beloning kregen ze een kleine bolo met druivensap van mij.
Toch krijg ik ook sterk het gevoel dat menig ouder veel meer verdient dan de juf, die dan zorgt dat de kinderen die hopelijk talent hebben gratis les krijgen. Maar ja ,zo gaat dat soms in de wereld.
Misschien helpt iemand mij om bij prinses Maxima aan te kloppen.
Niet te vergeten, misschien Prins Bernhard fonds ook.

Dag dag.

orkesten,49

Een mens kan veel pech hebben in zijn leven, maar vaak wordt het gecompenseerd met zoveel leuke dingen.
Maar je moet ze wel zien en ook aannemen.
Hier is weer zoiets.
In Curaçao is het natuurlijk altijd heet of nog heter. 
Dus als je terug komt in Nederland en het weer is lekker 
heet ,zoals dat was eind mei, nou dat is dan een kado'tje.
Nog mooier is dat ik met mijn neus in de boter val : het 
Koningin Elisabeth concours voor viool wordt integraal uitgezonden. 
Belgische zender.Op de Nederlandse zender zie je zoiets nu nooit.


Alle kandidaten spelen natuurlijk geweldig viool.De een eigenlijk 
nauwelijks beter dan de ander.
De strenge jury kan hooguit luisteren en voelen welke kandidaat
 henzelf en de pianist, maar ook het orkest het meeste  geïnspireerd heeft.
Ten slotte is muziek maken niet alleen viool spelen, maar de 
wisselwerking is ontstellend belangrijk. Straalt deze kandidaat 
,wat de Duitsers noemen "das gewisse Etwas " uit zodat de orkest 
leden er ook door geïnspireerd worden.
Dan krijg je namelijk die extra spanning in de muzikale lijn waardoor 
je steeds geboeider gaat luisteren als publiek.Verteld hij jou zijn vreugde 
en verdriet, zijn verhaal.
Elke keer valt het me op welk een geweldige prestatie het orkest levert. En niet te vergeten zeker ook de dirigent.
Ik hoor vaak van mensen van buitenaf, zij die nog nooit in een orkest 
hebben gespeeld, dat sommige musici kijken alsof ze alleen voor het 
geld spelen. Zeg nu eerlijk, je moet je partijtje iedere dag studeren , 
je netjes aankleden om op het podium te zitten , je haren extra netjes, lippenstiftje op, niet te veel anders gaat dat weer lastig zijn met 
transpireren : dat hou je nooit vol als je er geen liefde voor hebt. 
Maar er zijn er natuurlijk bij , die 
toevallig goed spelen, en die helemaal niet houden van de muziek 
die ze spelen.
Maar geheid dat er een dag komt dat je je dan afschuwelijk gaat 
voelen van je eigen verraad en dan word je modern gezegd gewoon 
ziek. 
Nog veel erger is dat je van sommige collega's ziek kan worden. 
Van bv Andre Rieu heb ik gehoord dat mensen die de sfeer verzieken 
kunnen kiezen ophouden daarmee of ontslag. Beter eentje opgehoepeld 
dan een hele groep ziek door een ander. 
En geloof mij, je hebt mensen ,zoals Josefine Melief ( moeder van een bekende zangeres)die, met haar heksen-gaven , heel wat mensen kunnen verzieken, die ervoor kunnen zorgen dat mensen om hun heen 
zelfs ernstig ziek worden, niet een keer, nee diverse malen dat mensen 
lange tijd uit de running zijn door ziekmakers naast hun.  Eigenlijk zijn zij 
deel van vaak een klein groepje die zorgen dat een bedrijf zelfs failliet 
gaat.  
Misschien, hopelijk, komt er nog wel eens een wet die voorbeeld neemt
 aan Andre Rieu. 
Jammer genoeg is dat nog verre toekomst in Curaçao. maar, ehh we werken eraan hoor.
Ik heb nu geregeld ,dat kinderen die hun best doen en beloven te studeren, dat wil zeggen als de ouders hun hulp toezeggen om hun kind te stimuleren, ik zorg dat ze gratis lessen krijgen. Hoe? ja dat is nog even mijn geheim. 
Ook hoe ik ga regelen dat ze instrumenten gaan krijgen.
Zolang ouders niet denken: Al moet het 4 maanden duren hij zal het leren" 
ben ik al tevredener.
Nu zie je ook het totaal op tv: ik krijg het idee dat Nederland nog alleen de mening van geldbeluste voetbaltrainers en eetprogramma's en juffrouwen die je uitlokken om je geld te spenderen met gokken of s*x.Allemaal lichamelijke zaken die tot goddelijke hoogten worden verheven.
Over Andre Rieu gesproken :ik had vroeger altijd na hem vioolles bij onze lerares Nilla Pierrou.
Ook ik had een geweldig leuk damessalonorkestje waarmee we 
ook operettes begeleidden, Corsage heetten wij.
Alleen heeft hij er een prachtig orkest van ontwikkeld. Ik ben de stad ontvlucht indertijd vanwege een pestende stalker.
Maar ja zoals ik al zei, anders was ik nooit in Curaçao bij mijn kindjes terecht gekomen.
Dus eigenlijk is die C(r)uifje een wijze man: alle noadail hep se foardail.
Vertaald heet dat : alle nadeel heb zijn voordeel.


Dit was misschien zonder Bach,
 Maar de Ravel sonate met zijn jazz middendeel was toch zeker niet te versmaden, prachtig.
Dank je wel Brt. met het Elisabeth concours.

viooltalent? groepsles,48

Bij de fosh in Otra Banda geef ik twee keer per week les.
Foshk staat voor : fundasjon orkesta,sinfonoko hubenil ( van: chuvenil) Korsao/
Hetgeen betekend stichting jeugdsymfonie orkest voor de jeugd van Curacao.
Dinsdag en donderdag van 3 tot kwart voor 5.
Er komen dan zo'n 12 tot 15 kinderen tussen 6 en 12 jaar .
Er zit ook een jongen bij van 16 die nu nog met cello wil beginnen.
Echter als hij nu niet gaat beginnen met studeren is het weggegooid geld.
Dan kan hij beter gaan tennissen, of zingen.
Viool,alt,cello,contrabas spelen ze of althans krijgen ze les van mij..
Ik ben er eigenlijk tegen dat ze meteen in een kwartet vorm bij elkaar worden
gezet, want gezien de resultaten uit het verleden en de opruimwerkzaamheden
die ik eraan heb, zie je dat het eigenlijk niet werkt.
Maar voorlopig laat ik het zo, maar omgerekend 5 minuten per kind is niet veel.
Een paar kinderen heb ik gevraagd of ze geen prive les zouden willen, dan
zorg ik voor de betaling. Met andere woorden ik zoek een sponsor voor ze.
Die heb ik gevonden dus er krijgen nu 5 nieuwe kinderen uit otra banda prive les.
Dus de groepslessen voor de naschoolse opvang geef ik in otra banda.
De prive lessen van een aantal kinderen uit deze groep gebeurt dan in de
muziekschool van Emmastad.
Maar omdat ik daar meestal in het tekenlokaal lesgeef zonder airco ( met andere woorden
in de open lucht onder het afdak) vind ik het niet helemaal terecht dat
ouwe sok en knorrepot hier huur voor zouden rekenen bij de andere stichting .

Voor Curacao'se begrippen is het nieuw dat er kinderen uit " de achterbuurt '
zomaar in emmastad leshebben.
Maar ik vind als ze later naast elkaar moeten zitten ,kunnen ze beter nu ermee beginnen.
Ik heb er dus voor gezorgd dat een aantal kinderen gratis les kan krijgen.
Eigenlijk beseffen ze niet wat voor ongekende luxe ze ineens van lessen van tante
nelly en ome roy , die ze moeten betalen, tegen de lessen bij mij die ze gratis krijgen.
Is nog niet gebeurd in het verleden. Zou in Nederland ook moeten kunnen: een
sponsor voor kinderen die het extra nodig hebben of die extra talent hebben.
Maar afijn, een meisje verwacht ik niets van ,ze praat loeihard in de groepsles,
is moeilijk, maar alleen met mij een engeltje, probeert de stok goed vast te houden wat
voor haar extra moeilijk is ivm vermoedelijk anorexia.
Een andere jongen, twaalf, grote vent, druk in de groep,staat bekend als lastig,
 maar alleen op les: ik speel het voor en hij speelt het gewoon na op de altviool.
 En blij, ongelooflijk, stralen.
 Maar ik stond even versteld als die jongen zelf.
Kan wat worden........als hij studeert.
En nogmaals het zijn geen blanke kinderen uit
gegoede milieu's. Dezen willen of durven vaak tegen een blanke niet te praten.
In ieder geval, speel ik nu gewoon leuke canons met ze.
Dus ik verdeel hetzelfde liedje tussen de hoge en lage strijkers.
Nou hopelijk gaat het goed op het laatste concert.

dag dag

voorspeel avond ,maritiem museum,47

Vandaag is dan voorlopig het laatste concert.
Dat wil zeggen,ik hoop dat er meer volgen. Dat vindt nl de Pianist Eugene ook.
Soms moet je in onze Lieve Heer geloven.
Had ik deze pianist niet ontmoet, was hij niet weer gaan studeren en had
ik geen begeleider gehad.
Al vind je een geweldige pianist naast je, dan moet deze nog maar
bij je passen en jij natuurlijk bij die pianist, alhoewel,dat is  ietsje gemakkelijker.Buitenstaanders opcuracao denken (althans ze spreken die gedachte uit), ja maar hij ,noemen ze een electrisch pianoband op, die kan heeeel goed piano spelen. Kan wel, geweldig, maar niet met mij.
Een pianoduo is ook een soort relatie, je kan elkaar enorm storen of niet. Voor buitenstaanders vaak moeilijk te merken, maar soms wel te horen. Niet dat het onmogelijk is, maar je voelt je dan niet lekker samen.
Vanavond moeten dus de rest van de kinderen ,die niet op het eerste concert waren, spelen.
Jammer genoeg moeten al mijn vorige hulpjes werken of hebben zelf repetitie.
Maar het zal vast wel lukken met die ouders ,allemaal zijn ze heel bereidwillig denk ik.
Als verrassing heb ik ook een groepje met contabas geformeerd.Hij is 8 of 9 en na flink met hem zijn stukje te oefenen is het zowaar nog redelijk zuiver. Als de kinderen eens thuis zouden studeren, nou dan zou het wat worden.
Laatst had ik een ouder die zijn kind afhaalde. Ik zei: dat kind van u heeft goeie oren, het zou erg helpen als U dat kind aan het studeren zette.
Wat, zegt die vader, moet dat kind studeren dan, doen ze dat niet op de les?
Nou nee meneer, daar heb ik geen tijd voor want ik heb nog 3 anderen in dat uurtje, die ook ieder hun eigen probleempje hebben.
Daar komt nog iets anders bij kijken: als je nooit studeert krijg je spierpijn en gaat je concentratie nooit omhoog. Ik weet het uit eigen ervaring. In de tijd dat ik veel altviool speelde in mijn oude orkest, waren wij,was ik, zoveel onderweg dat ik geen tijd had om te studeren, en ook geen puf meer.
Op gegeven moment kon ik niet eens meer recht zitten, lopen, of staan laat staan spelen.
Vandaar dat ik dat allemaal kan meegeven aan die kinderen: regelmaat is heel belangrijk.
Maar hier denkt men wel eens dat alles vanzelf gaat, '' ook bij die mensen  die zoveel talent hebben" .
Geloof het maar niet. Iedereen kent wel van die figuren in zijn omgeving die hard roepen: 'oh ik heb noooit gestudeerd, dat ging gewoon vanzelf'. Niet geloven hoor, zelfs een wonderkind moet hard studeren al is het maar om de spieren van hand en arm te trainen.
Ik heb ,behalve Bach- partita, en Mozart -sonate en Vivaldi, de lente, ook een prachtige sonate van Gibbs op het programma.
Nou wens me maar succes met mijn zelf gorganiseerde concert.

dag dag.

fiese mop of echt gebeurd,45

Ergens in New York, lang geleden was een man op bezoek .
In zijn hotel op de zoveelste etage zat hij en hij moest heel nodig ehh....
Hij was steenrijk maar had geen dime (dubbeltje) op zak of wilde dat niet eraan
spenderen om de deur van de wc te openen.
Hij ging naar buiten , pakte zijn sok en deed zijn behoefte in de hoek van de gang
in die sok.
Hij durfde die sok daar niet achter te laten en legde er een knoop in en nam hem
weer mee naar binnen.
Vervolgens deed hij het raam van zijn hotelkamer wagenwijd open, draaide met
die sok een rondje met gestrekte arm ,om vervolgens die sok zo, plop, uit het
raam te mikken.
Even later keek hij naar boven en eehhh, allemaal strepen op het plafond, net
een mooie cirkel.
De man schaamde zich dood en belde de boy.
Hij zei: ik betaal je 100 dollar om het schoon te maken.
Waarop de boy zei: ik betaal 200 dollar om te weten hoe het erop is gekomen.
Mooie opera's heb je ook in New York.

Dag dag.

muziek moppen ,43

Ik heb jaren geleden een geweldige ,muzikale, mop gehoord.
Al heel vaak hebben ze mij gevraagd om die op papier te zetten omdat hij
moeilijk te onthouden is.
Het kleine probleem is dat ik hem alleen in het Duits kan vertellen.
Maar toch zal eenieder hem wel begrijpen denk ik.
Daar gaat ie dan :
Es war eimal ein Musiker der hatte eine gute Adresse von einem sehr guten
Freund bekommen.
Sie wissen schon, so eine Adresse wo mann schoene Madchen mieten kann.
Eines Tages hatte er viel Lust und viel Geld und geht nach diesem Puff.
Die Mutter des Hauses offnet die Tur und fragt ( met beiers accent) :
Ja , was mochten Sie eigentlich?
Na , sagt er ,ich habe diese adresse von einem guten Freund bekommen, und
mochte gerne einer Ihren Madchen mieten.
Ohh dass ist gut, sagt die Mutter des Hauses, aber erst will ich wissen: was sind
sie von Beruff. Wie Sie wissen ist dies ein Haus nur fur nette Herrn.
Na, sagt er, ich bin Musiker.
Ohh nein , wir nehmen keine Musiker, nicht hier.
Nah, sagt de Musiker, warum den nicht, ist doch ein anstendiges Beruff?
Nein, sagt Sie, wir nehem keine Musiker.
Ach konnen Sie dass nicht erklaren, was ist falsch daran, ist doch ein
schones  Beruff musiker zu sein.
Na, sagt die Dame, ich werd' es Ihnen erklaren.
Es kommt einmahl ein Musiker, der fragt sich nach meiner Tochter.
Ich gehb Ihm meiner Tochter.
Da hat er Mozartlich ( mozertlich) anngefangen.
Dann hat er sie mit ein Lizst weg gefuhrt.
Da haben sie sich hinter einem Strauss gesetst.
Da haben sie Gebrahmst, Sie sind uber den Berg gegangen und haben
GeHandeld (gehendeld), sind mit ein kleines Mendelssohnchen wieder zuruck
gekommen, sind auch noch Stolz darauf, aber wissen nicht woHindemit.( wohindamit)

Zou deze door het vertaalprogramma komen?

Dag dag.

goddelijk strijkkwartet,42

Hi,
Het wordt nu nog spannender. Lukt het tweede concert even goed als het eerste.
Veel mensen staan verbaasd als je zegt dat je zelf ook moet studeren.
Hoezo? je kan toch viool spelen? Je kent toch muziek!
Muziek kennen, nou dat zou ik niet zo durven beweren, ik ken veel muziek
omdat ik veel gespeeld heb.
Maar muziek is een levenslang proces. Blijven oefenen je blijven ontwik
kelen, zoeken uitproberen. Net als een kok of een sporter.
Iedereen heeft periodes dat het slechter met je gaat.
Of dat je spieren volledig in de knoop zitten. Vaak heeft dat met jezelf of
simpelweg met een ongeluk of verkeerde houding te maken. Daarom ben ik
ook zo streng met de kinderen wat houding betreft.
Dus als mensen denken dat je, omdat je ooit iets gestudeerd hebt ,het 20 jaar
later nog kan spelen is een droom.
Probeer maar eens dat pianostukje wat je als kind wel kon , zonder studeren
nog eens tevoorschijn te toveren. Daarna heb je waarschijnlijk 4 dagen
spierpijn in je vingers. Tenzij je natuurlijk pianist bent geworden.
Maar nogmaals, sommige ouders denken echt, dat als je violist wil worden je
eerst je school, dan tennis en dan de viool komt. Dat school huiswerk
vraagt is geaccepteerd. Maar viool studeren, al is het maar 10 minuten?
Maar ik heb echt ouders die letterlijk zeggen: nee het moet wel leuk en voor
de hobby blijven. Ja, wel moeilijk als die kinderen in een groepje zitten en
die anderen gaan wel vooruit.
Maar het voorspelen heeft heel veel kinderen goed gedaan merk ik, vandaar
dat ik de andere kinderen die niet konden een nieuwe kans geef.
Ook voor Curacao iets helemaal nieuws.
Ineens weten ze waar ze het voor doen. Nu voelen ze wat het is om bibberbenen
te hebben. Trillende strijkstok en zwetende handen op je snaren.
Toch zijn eer ook een paar die dromen van "het orkest van el sistema"
Simon Bolivar , om daar ooit in te komen.
Ik heb in 1989 een jaar in het OSV ( orquesta sinfinica Venezuela ) gespeeld.
Ik kan je vertellen ,waar men in Nederland toen vreselijk op neer keek.,
Ze spelen allemaal even goed. Geweldig zoals die jong lui daar speelden.
En waarschijnlijk zijn ze alleen maar beter geworden , kijk maar naar mensen als
Dudamel en Alex Cardenas. Fantastische mensen, musicie en dan gewoon
geboren in ' los barrios' . De achterbuurten.
Nou denk ik persoonlijk dat niet alle
kinderen voor muziek aanleg hebben. Maar het ontwikkelen , evenals bv een
circus of koorprogramma zou heel wat kinderen van de straat houden.
Maar ik krijg stellig het idee dat iedereen denkt met voetbal de wereld te
veroveren.  Maar ga je daar, als volwassen vrouw later nog veel mee doen?
Nee met muziekmaken wel. Dat is de reden dat ik mij verbonden voel met
de kinderen van de fosh hier. Ze lopen jaren achter, maar ik wil ze niet met een
leeg gevoel naar hun eigen toekomst sturen.
Ik zou willen dat ze zelf plezier gaan beleven aan het strijkkwaret.
Het mooiste wat er is, mooier dan welk orkest dat ook. Daarom speelt bijna elke
violist of cellist in zijn eigen vrije tijd ze graag strijkkwartet of kwintet.
Een strijkkwartet bestaat dus uit 2 violen, 1 altviool en 1 cello.
Ik geloof dat J.Haydn zo ongeveer de eerste was die deze bezetting gebruikte
in zijn muziek.
Gelukkig heeft hij er ontelbaar veel geschreven zodat je haast niet uitgespeeld
raakt. Ook niet met Mozart of Beethoven. Dus strijken maar daar in die tropen.
Met piano is ook leuk, maar 4 strijkers voelt aan als een goddelijk geheel.
Dat wil ik ze leren. Nou hum, nog een hoop werk te doen.

Dag dag.

klassieke curacao'se walsen,41

Ik heb mijn blog ' strijkers in de tropen'  genoemd omdat ik wat wilde vertellen
over het verloop van de nieuwe lichting strijkers op Curacao.
Nieuw in de zin van : mijn vriendin Louise en haar vader Eric waren
jarenlang bezig, als 2 monniken in de woestijn, om te proberen hier ook een
muziek cultuur op te zetten. Niet   pop ,oftewel populaire muziek is maar de
oorsprong van veel muziek: de klassieke instrumentale muziekinstrumenten.
Zij gaven cello en vioolles. Vele concerten zijn er vervolgens georganiseerd
door haar moeder Helga.
Ieder jaar wel minimaal 2 concerten met een volledige orkestbezetting.
Bij gebrek aan andere goede solisten hebben zij beiden geprobeerd toch zelf
zoveel mogelijk cello- en vioolconcerten ten gehore te brengen.
Voor zover ik mij kan herinneren en weet waren deze concerten altijd uitverkocht.
Of het concert nu gegeven werd in Centro Pro Arte of in de Fortkerk.
Tot de nok toe vol.
De muziek heeft ook al een hele lange historie in Curacao.
Vroeger was Curacao bekend als het eiland waar, in elk huis een piano stond
waar op gespeeld werd.
Viool en piano waren heel populair.
Het is zelfs zo ,zie de lezingen van Wim Statius Muller, dat de Curacao'se
walsen meestal door piano en viool gespeeld werden.
Zelfs mijn overgrootvader, die dus uit Curacao kwam en er nog geboren was,
schijnt ,volgens mijn vader en mijn tantes, thuis en in zijn studententijd, altijd
Curacao'se walsen gespeeld te hebben, hij dronk nooit alcohol toen hij
studeerde dus vond het niet erg om dan tijdens feestjes achter de piano
 plaats te nemen.
Die beroemde Curacao'se walsen zijn, blijkbaar, voort gekomen uit de muziek
van Chopin en van Johann Strauss senior.
Maar hebben een totaal eigen loop genomen onder invloed van :
' het mag nu' en allerlei andere muzikale invloeden.
Eigenlijk komt popmuziek ook wel uit de klassieke muziek en werdt aangevuld
met Ierse country, slavenliederen, jazz, volksmuziek (jammer genoeg te weinig)
en zelfs hoor ik soms arabische ritmes in de melodievorming.
In die muziek wordt op den duur helemaal vergeten dat er eewenlang op
strijkinstrumenten gespeeld is, reeds in het oude testament spelen
de engelen op vedels.
De electronica deed zijn intrede en goed spelen was helemaal niet meer nodig,
het volume deed de rest.
Je hoeft er ook niet zo veel bij te denken want veel muziekschema's zijn gewoon
kant en klaar.
Het zou me dan ook niet verbazen als je gewoon op internet kan intypen: ' liedje,
2 minuten, ierse melodie,chinees ritme, geen harp (oh nee dat hoeft niet) ,
85 fluiten, of misschien blokfluiten ,dat leren ze op school, 20 electrische
gitaren, 37 slagwerkers, krijgen die ook eens wat te doen, 2 violen en 1 cello,
want meer strijkers hebben we niet .
Dan heb je nog ouders die denken: al moet het 4 maanden duren, hij zal het leren.

De tijd zal het leren hoe snel ik mijn strijkers kan laten plaats nemen in " het
Curacao'se Jeugdorkest' wat in de planning staat. Sommigen denken echt dat je
alleen op of in de les studeert. Maar het gaat al beter, ze beginnen mij nu trots
te vertellen dat ze zowaar gestudeerd hebben.
Moet ook wel anders mogen ze niet spelen op de nieuwe voorspeelavond.
14 april om 19 uur in het Maritiem museum in Scharloo.
Het is ten minste een begin, daarom speel ik ook maar
weer om te tijd op te vullen.
En natuurlijk een stuk van Bach, een sonate van Gibbs, de Lente van Vivaldi.
Duim maar alvast.

Tot ziens.

toneelschool,Jonas ga naar Nineve,40,

Afrelopen weekeinde gaf een vriendin van mij een zangworkshop.
In landhuis bloemhof.
In de voorafgaande weken hadden we met een clubje mensen gerepeteerd,
die eventueel in een koor willen zingen of dat al reeds doen.
De opbrengst gaat naar een goed doel.
naast mij zat Mirjam, ja de fluitiste uit de Mattheus passion.
Aan de andere kant zat Rene, die ooit zwerver was en een mislukte operatie aan
zijn linkerhand heeft gehad.Dus hij kan niet goed werken.
Ik hoor de Nederlanse ministers,ea, al roepen: nauw hai ken tog werreke
in de kassen, dan ken-tie tog aive goet potjes plante.
Nou nee dus. Enne, soms kun je zelf dan niet meer werken, want dan moet je
alles dubbel doen, dat gaat dus mooi niet. Nee die 'ex-zwerver' is muzikaal
een beetje door mijn vriendin onder de hoede genomen , zong met een diepe
basstem speelde prima mee op zijn gitaar. Weliswaar linksom maar dat zien de
meesten niet eens.
Op die ochtend ontmoette ik ook Kees Sch. een acteur.
Samen hebben wij, heel lang geleden, op zijn (en ook mijn viool examen)
gespeeld.
Jonas in de walvis. Een stuk voor acteur, viool, althobo en saxofoon.
Ik hoor nog de stem van God die Jonas riep : 'Jonas ga naar Nineve de
mensen zijn er slecht. Ja maar God, ik wil niet. Nee Jonas............."
De muziek werd geschreven door Jean Lambrechts, toen de muziekhoofdvak
docent van de toneelschool maastricht.
Ik was het bijna vergeten, wilde het vergeten.
Zo goed als zijn muziek was, zo slecht was zijn karakter, en ik kan het weten.
Alhoewel sommigen zeiden : je blijft je hoedje afnemen, van de andere
componisten die voorbij zweven.
Mijn ultieme droom is dat als hij ooit het tijdelijke met het eeuwige verwisseld
gewoon in de hemel komt.
Maar... met een ristrictie hij mag nooit meer stoppen met muziekschrijven, ten
slotte willen de engelen daarboven ook wel eens wat nieuws, maar hij moet
bij elke noot zijn potlood opnieuw slijpen.
Dan heeft hij geen tijd meer om zijn slechte gedachten tot uitvoer te brengen.

Zie je ,dat gaat niet goed, dat was een dag zonder Bach, foei.

grootvader,violendiefstal?,39

Mijn grootvader, Pa voor insiders,  ( van vaders kant), speelde cello.
Bijna altijk als ik op bezoek kwam in de Johannes Verhulststraat zat hij in de
gang aan zijn zelfgebouwde cello.De gang was heel oog en om het geheel
een gevoel te geven dat je in de tijd van Michelangelo terecht kwam had hij de
muren en het plafond geschilderd met allerlei wit nuances waardoor het leek
alsof het echt marmer was. Dan die cellosuites van Bach erbij en je waande je
eeuwen in de tijd terug.
Hij bouwde violen en gamba's ,cello's.
Niet grote aantallen ,maar toch...
Zijn broer Roelof Weertman in New Hamshire, bouwde voornamelijk altviolen
maar ook de rest van het strijkkwartet (instrumentarium).
Hij Pa, vertelde mij altijd over zijn grootvader die graag cello speelde maar er
geen had.
Hij was ergens in Assen kerkorganist en hoofdonderwijzer van een school.
Geen nood, hij hakte een perenboom in zijn eigen tuin om en maakte er een
violoncello van waar hij jaren op gespeeld heeft.
Zijn vader speelde viool. Dus besloot zijn vader, mijn overgrootvader dus,
dat zijn oudste zoon viool en later altviool moest spelen. De zuster van mijn
grootvader,Isabella, speelde viool en mijn grootvader zelf de cello en piano.
Een neef van mijn vader, Roelof Sangster, heeft dit nog verwerkt in zijn boek :
mijn oorlogsjaren in Utrecht. Die neef en zijn broer speelden ook viool.
Nou wilde het verhaal dat tante Bella een hele mooie viool had en zoon had
niet zo'n mooie viool. Op een dag heeft hij de viool gepakt van zijn moeder en die in zijn
eigen kist gedaan. Blijkbaar merkte zij er niets van.
Nu hoorde ik onlangs een veel ingrijpender zelfde verhaal.
Lili Kraus en Goldberg , violisten, zaten in wo II in een kamp in Indonesie.(?)
De Duitsers, toen moffen genaamd, vorderden allen wat mooi was en
dus ook violen.
Wie nu precies welke viool had is nu even duister.ik zoek het wel op.
maar een van beiden had een hele mooie viool en ik geloof Lili Kraus
bezat een viool met een nep-etiket van Stradivarius erin.
Dit werd netjes ingeleverd en dat andere, mooie instrument, vergaten ze
te controlleren. Tja je moet wat in bezette tijden. Gelukkig zijn er zo heel wat
instrumenten van de brandstapel gered.
Nog 'zo'n ' verhaal.  Jaren geleden waren wij met mijn ouders ergens in Zwitser
land aan het kamperen .In de zomer waren er overal muziekfestivals van oude
muziek, barokmuziek, muziek uit de romantiek, zang festivals, opera festivals.
Nee toen nog geen popfestivals, behalve in combinatie met allerlei sektes.
Dus wij, mijn vader en ik, gingen naar een kerkje waar een geweldig concert
was van de Brandenburgse concerten van Bach. Maurice Andree speelde een
geweldige trompet solo die klonk als een klokje.
Nieuwsgierig keek ik rond naar de orkestleden. Eentje viel mij op maar
ik wist niet of ik het juist gezien had : een altviool met 5 snaren.
Vijf snaren? dat wilde ik met eigen ogen zien.
De altist was maar wat trots op zijn instrument.
Hij vertelde dat zijn eigen grootvader violist was geweest in het hoforkest
van de tsaar van Rusland. Voor de eerste wereldoorlog, 1914-1918.
De woedende meute  wilde alles vertrappen, ook de stradivariussen die daar
aanwezig waren, uit woede tegen hun eigen armoede en de rijkdommen van de
koninklijke families.
Zijn grootvader greep snel een aantal stijkstokken en violen en vluchtte naar
Zwitserland, waar hij plaatsnam in een van de orkesten. Zo zijn er gelukkig
nog een aantal mooie  instrumenten gespaard gebleven .Dit was er dan een
van die overgebleven was.

dag dag.

Concert in maritiem museum ,38,

Concert


Ik ben buitengewoon trots op alle kinderen die gespeeld hebben.
Zoals gezegd had ik een pianist ergens opgetrommeld, Eugene.
Wij blijken buitengewoon goed met elkaar te kunnen repeteren en spelen.
Niets is zo vervelend als iemand de hele tijd bv zeurt,of op zit te scheppen met wie en waar hij wat allemaal heeft opgetreden. Of allerlei riedeltjes tussendoor pingelt.
Even laten horen hoe goed hij allerlei jazz accoorden kan of de eerste maten
van een moeilijk pianoconcert ten gehore brengt ( en de rest natuurlijk niet
kan want dat is dan net te moeilijk weet je wel).
Of te uit en te na wil dat je zijn eigen geweldige composities hoort of
erger nog , mee moet  spelen.
Terwijl je eigen hoofd en je ogen gericht zijn op een Mozart sonate of een
mooi stuk van Vivaldi als bv De Lente.
Constant moet je je dan weer opnieuw concentreren. En voor iemand als
ik (volgens mijn dokter lijd ik toch duidelijk aan add) is dat een ware ergernis.
Nee niets van dat alles, gewoon lekker repeteren, geen gepraat,gezeur.
Ik heb 17 jaar lang met 3 of 4 heren strijkkwartet en strijkkwintet  gespeeld.
Iedere week of iedere 2 weken. We begonnen met de pauze en eindigden met de
pauze maar tussendoor werd bijna niet gepraat of zomaar wat gefiedeld.
Niet lullen maar spelen had ik uit de krant geknipt en boven de deur geplakt.
Werkt prima.
Met de kinderen blijkbaar ook. Iedereen kwam kijken, de zaal was bijna vol.
Er werd zelfs druk gefilmd.
Na afloop hadden er zeker 3 heren ( hi hi ) tranen in de ogen en
een brok in de keel.
"Dit hadden ze op Curacao niet verwacht" . Zeker gezien sommige kindjes van
5 jaar pas een aantal weken spelen.  Prachtig als elfjes of als prinsjes gekleed
kwamen ze op het podium. Mario hielp goed mee om alles geruisloos van het
ene naar het andere kind over te laten gaan.
Ik had de oudere kinderen ieder een eigen stukje laten spelen , waaronder
enkelen een duo van bartok. 
Master Pieces noemen we die.
Het leuke is dat er ook stukjes tussen zitten met dubbele losse snaren.
Dus ik heb die noten onder de  beginnende kinderen verdeeld en zo nu en dan riep
ik D of G of A  en hup werd er driftig op die snaar gestreken.
Zo zie je hoe moeilijk alleen al losse snaren spelen in voor beginners, nog los
van een goeie houding die ook al heel moeilijk is om zonder al te veel nekpijn
dat ding onder je kin te houden en toch nog recht te staan en tegelijkertijd de
met een strijkstok recht over je snaren te strijken
Andere beginners kregen ook iets met losse snaren maar daar waren
weer moeilijkere streekjes in verwerkt.
Makkelijker voor de kinderen die nog niet kunnen lezen of noten lezen en nog
niet met de linkerhand iets kunnen.
En zelf speel ik dan de 1e partij die heel ruig klinkt, met het gewenste
geweldige effect voor het publiek.
En wat zou je (niet ) denken?
Iedereen was weg van Vivaldi, de Lente, kinderen en de rest van het
publiek: muisstil.
Zelfs Bach,Bwv 1001 Adagio, prachtige muziek vonden ze.
Zo zie je maar weer  : Elke dag Bach.
Niet l***en maar spelen.

Dag dag.