Concert in maritiem museum ,38,

Concert


Ik ben buitengewoon trots op alle kinderen die gespeeld hebben.
Zoals gezegd had ik een pianist ergens opgetrommeld, Eugene.
Wij blijken buitengewoon goed met elkaar te kunnen repeteren en spelen.
Niets is zo vervelend als iemand de hele tijd bv zeurt,of op zit te scheppen met wie en waar hij wat allemaal heeft opgetreden. Of allerlei riedeltjes tussendoor pingelt.
Even laten horen hoe goed hij allerlei jazz accoorden kan of de eerste maten
van een moeilijk pianoconcert ten gehore brengt ( en de rest natuurlijk niet
kan want dat is dan net te moeilijk weet je wel).
Of te uit en te na wil dat je zijn eigen geweldige composities hoort of
erger nog , mee moet  spelen.
Terwijl je eigen hoofd en je ogen gericht zijn op een Mozart sonate of een
mooi stuk van Vivaldi als bv De Lente.
Constant moet je je dan weer opnieuw concentreren. En voor iemand als
ik (volgens mijn dokter lijd ik toch duidelijk aan add) is dat een ware ergernis.
Nee niets van dat alles, gewoon lekker repeteren, geen gepraat,gezeur.
Ik heb 17 jaar lang met 3 of 4 heren strijkkwartet en strijkkwintet  gespeeld.
Iedere week of iedere 2 weken. We begonnen met de pauze en eindigden met de
pauze maar tussendoor werd bijna niet gepraat of zomaar wat gefiedeld.
Niet lullen maar spelen had ik uit de krant geknipt en boven de deur geplakt.
Werkt prima.
Met de kinderen blijkbaar ook. Iedereen kwam kijken, de zaal was bijna vol.
Er werd zelfs druk gefilmd.
Na afloop hadden er zeker 3 heren ( hi hi ) tranen in de ogen en
een brok in de keel.
"Dit hadden ze op Curacao niet verwacht" . Zeker gezien sommige kindjes van
5 jaar pas een aantal weken spelen.  Prachtig als elfjes of als prinsjes gekleed
kwamen ze op het podium. Mario hielp goed mee om alles geruisloos van het
ene naar het andere kind over te laten gaan.
Ik had de oudere kinderen ieder een eigen stukje laten spelen , waaronder
enkelen een duo van bartok. 
Master Pieces noemen we die.
Het leuke is dat er ook stukjes tussen zitten met dubbele losse snaren.
Dus ik heb die noten onder de  beginnende kinderen verdeeld en zo nu en dan riep
ik D of G of A  en hup werd er driftig op die snaar gestreken.
Zo zie je hoe moeilijk alleen al losse snaren spelen in voor beginners, nog los
van een goeie houding die ook al heel moeilijk is om zonder al te veel nekpijn
dat ding onder je kin te houden en toch nog recht te staan en tegelijkertijd de
met een strijkstok recht over je snaren te strijken
Andere beginners kregen ook iets met losse snaren maar daar waren
weer moeilijkere streekjes in verwerkt.
Makkelijker voor de kinderen die nog niet kunnen lezen of noten lezen en nog
niet met de linkerhand iets kunnen.
En zelf speel ik dan de 1e partij die heel ruig klinkt, met het gewenste
geweldige effect voor het publiek.
En wat zou je (niet ) denken?
Iedereen was weg van Vivaldi, de Lente, kinderen en de rest van het
publiek: muisstil.
Zelfs Bach,Bwv 1001 Adagio, prachtige muziek vonden ze.
Zo zie je maar weer  : Elke dag Bach.
Niet l***en maar spelen.

Dag dag.