Toen ik bij Henry voorstelde dat we allemaal kleine viooltjes en contra-basjes moesten kopen,
reageerde hij: nee nee daar beginnen we niet aan, dat moeten de ouders zelf doen.
OK dacht ik.
Maar ondertussen had hij wel 3 kleintjes die een 1/4 viooltje nodig hebben ,naar mij gestuurd.
Op gegeven moment vond ik ergens in een kast een schattig 1/4 viooltje.
Dus ik met dat ding naar zijn kantoor.
De secretaresse heeft zelf ook 2 kleine kinderen en was al meteen vertederd.
Dus ik open dat piepkleine kistje en laat dat viooltje aan Henry zien en zeg: is het geen
liefje ,Is het geen schatje.
Is toch zelfs leuk om later tegen je kleinkinderen te zeggen: oma of opa heeft
vroeger nog op dat viooltje gespeeld!
Bij de volgende vergadering roept Henry : ja, en we moeten natuurlijk ook kleine
viooltjes en basjes voor de kinderen aanschaffen.
Ja ja ook kwart contrabassen voor die kleine jongens.
Kunnen we nog altijd zien of ze die later zelf kopen.
Tadaa, tadaa weer een overwinning.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten