Gisteren hadden we met een dirigent, Francisca, een repetitie in de Brievengat kerk.
Voor mij voelt dat heel speciaal want mijn grootmoeder vertelde mij vaak de verhalen van haar vader die nog op landhuis Brievengat woonde en er ook geboren was.
Die kerk is van latere tijd.
Je raad nooit wat we speelden.
Niet alleen in Nederland wordt dit jaar 300 keer de Mattheus Passion gespeeld.
Ook hier in Curacao doen we gelukkig mee aan deze goeie traditie.
Weliswaar bastaat het ' orkest ' uit 8 dwarsfluiten,1 fagot,1 klarint,1 cello,1 orgel met soms wat verstopte pijpen,daarbij zo laag gestemd dat de fluiten er niet bij kunnen.
Oh ja en 2 tweede violen, 2 eerste violen, en hopelijk komt de bassist nog opdagen,hij heeft het vast te druk met vioolles en basles en fluitles entuba,trombone,theorieles en en ,ik krijg adem tekort.
Afijn de bassist is een alles -kunner, die volgens zijn vioolleerlingen hoog-leraar en professor is .
Ik hoop dat hij het 3e boek van crickboom uit kan spelen zonder fouten.
Ook zong er een schattig kinderkoor.
Toch een heel ander gezicht als je gewend bent aan een Duits of Nederlands jongenskoor ,en je hoort hier
donkere kinderen uit een gemengd kinderkoor.
Alhoewel de stemmetjes anders kleuren,vind ik het toch nog altijd even ontroerend als die kinderen hun melodie inzetten bij het eerste openingskoor.
Elke dag ....weer een stukje... Bach.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten