Ik zei toch ,elke dag een stukje Bach!
Zondag was een goeie kennis van mij overleden.
Mijn dochter zag haar een beetje als oma.
Haar kleindochter , mijn naamgenoot, een beetje als haar nichtje ,omdat ze als klein kind al samen speelden.
Vandaag zou ze begraven worden , op Bottelier.
Ik hoorde van iemand dat er geen sprekers zouden zijn.
Ook geen pastoor of dominee,(zelfs geen rabijn).
Dus ik dacht : voor de zekerheid neem ik mijn viool mee.
Vlug in de muziekkast gedoken en daar vond ik de partita's van Bach.
Nou die had ik nog voor mijn eindexamen gespeeld, die neem ik mee.
Komen de dochters van de overledene op mij toegelopen : ja maar jij gaat toch zeker spelen,jij moet spelen.
Ok, ok dacht ik prima gelukkig hebben we Bach.
Gelukkig maar, doodse stilte in de kerk, niemand durfde iets te zeggen.
En ook heet, want de muziek vloog haast van de standaard door de fan die op volle toeren stond.
Dus ik trek mij even buiten terug om eventjes een klein stukje in te spelen want ik zou op het einde"" iets spelen, 1 stukje maar.
Ik was nog niet begonnen met inspelen of er komt iemand naar mij toe: of ik maar direkt wilde beginnen want
het was oorverdovend stil in de kerk.
Toen mijn eerste stuk was afgelopen kreeg ik driftige gebaren van speel nou door.
Afijn, achteraf heb ik meer dan een uur een 3e partita van J.S. Bach gespeeld.
Ik kreeg een groot compliment van de andere violist aanwezig:
Jouw interpretatie lijkt het meest op die van Hillary Hahn.
Zelfs de direkteur van avilla liet weten dat hij zeer genoten had.
Alhoewel het wat schuchter begon ,wat wil je ik was op van de zenuwen, werd het gaandeweg steeds gloedvoller en was de viool mooi tot achterin de kerk te horen.
Niet alleen blij dat ik de stilte heb opgevuld maar toch ook wel trots dat de mensen het zo mooi vonden.
Al hadden sommigen nog nooit van Bach gehoord.
Tot de volgende muzikale groet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten