Een paar van mijn nieuwe leerlingen die ik op de muziekschool krijg, komen van otra banda waar
ze ooit een paar jaar orkestles hadden, later meer.
Tja ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet noemen.
Eigenlijk werden de min of meer voor de leeuwen gegooid.
Gewoon een viool vasthouden of een cello en wat muziek voor je neus en spelen maar.
Of je het kan of niet maakt niets uit.
Tante Nellie of ome Roy houdt wel toezicht dat het niet teveel kabaal wordt.
Kan je het nog niet ,die eerste noot, gewoon doorzetten kind dan komt het vanzelf.
Zet je vingers er maar op op, die toets natuurlijk,dan komt het vanzelf.
of er nu een f klinkt of fis, of een do of do kruis (Een di noemen ze dat ,zeg dan gelijk cis)
Is toch ongeveer hetzelfde?
Kijk als je eerlijk bent weet je natuurlijk dat dat niet werkt.
Dit is alleen kinderen ,voor vreselijk veel ,schandelijk veel geld bezig houden.
Kinderen voor de gek houden en net doen of je ze iets leert.
De scholen doen even hard mee, want waarom zou je die kinderen nog liedjes leren .
Vinden z.i.j.volkomen uit de tijd.
Vergeten wordt dat ook zingen het verstand scherpt, de band in de familie
versterkt en de muziekdocent helpt om sneller liedjes op het instrument aan te leren.
Nu kennen ze geen enkel liedje,want de popliedjes hebben kop noch staart en zijn alleen
frases en 3-4 tonige thema's, dus moet ik ze ook nog liedjes aanleren voor ze kunnen spelen.
Je zult begrijpen dat dat ten koste gaat van het vioolspelen: het gaat dus erg langzaam.
Namelijk liedjes die bruikbaar zijn om een strijkinstrument te leren spelen, zonder
allerlei moeilijke tierelantijntjes in de liedjes.
Gewoon frere jaques,london is burning,a je vous dirai maman (altijd is kortjakje) ,liedjes
die je samen kan spelen en in canon kan doen.
Liedjes die je samen met oma of oom en tante kan zingen onder de afwas of in de auto.
Trouwens tante Nellie en ome Roy hadden ook bij mij lesgehad en hadden al snel gemerkt
dat het bijna onmogelijk is om na je 40e nog eens viool te leren spelen zonder 6 uur per dag te
studeren om tenminste nog iets aan te leren en die kinderen tenminste 1 les voor te blijven.
Want veel verder waren ze zelf ook niet, dan die kinderliedjes.
Hun spieren vonden dat beslist niet leuk.
Ook de trompettist die hier vioollessen gaf zag het gelukkig niet meer zitten.
Veel liedjes zingen is het devies.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten