ruiken ,strijkers in de tropen, hemel,16

Gisteren had ik bijna 18 kinderen op les.
Dus 15 in een groep 3 erna.
Nog even gerepeteerd voor het filmfestival met de kinderen van de muziekschool.
Maar ik kon het aanbod niet afslaan om gisteravond nog even een strijkkwartet van mozart (kv 562? )
en daarachteraan nog op 18:3 van beethoven te spelen.
Omdat mijn landlord wat ouder is heb ik hem gevraagd alt te spelen.
Ik eerste Adelheid en Marta cello en 2e viool.
Op gegeven moment waren we niet helemaal samen zoals het hoort.
Dus we stoppen.
Zegt de altist : het is goed dat die valse noten niet ruiken, want anders zaten we hier niet meer.
De volgende ochtend hebben we met z'n drieen ,viool, alt cello, nog een 2 trios van beethoven doorgefiedeld, opus 19;1 +2
Best moeilijk lezen als je ze nooit gespeeld hebt, nog moeilijker als de altist steeds sneller wil, want hij kent alle trio's  als violist.
Maar niets is heerlijker dan dat.
Het beste feest,avondje stappen kan daar niet tegenop.
Laat ze maar lekker met hun dure sonnebrilletje en een exotisch tijdschrift onder de arm gaan
skien of apres skien.Of op een sjieke waterjet ski de boel onveilig maken zoals hier op de stranden veel Nederlanders doen.
Strijkkwartet is een stapje dichter bij de hemel zijn. Een stapje hoger op de ladder  of te wel zonder overbodige religies in hogere sferen.
Over hemel gesproken.
Komt een man bij Petrus aan de hemelpoort.
Met een klarinet onder zijn arm,en een saxofoon.
Petrus kijkt in zijn grote boek ,en ziet dat de man een goeie vent was.
kom maar binnen ,alleen mag hier geen klarinet of trompet of saxofoon gespeeld worden.
Oh nee? waarom dan niet?
Nou gewoon, hier is plaats voor harpen en violen ,of kan je niet nog wat blokfluit spelen? Dan kun je zo meedoen.
De man voelt zich beledigd en zegt ,hoezo blokfluit ,ik ben een professionele klarinettist en geen blokfluiter.
Op dat moment gaat de deur van de hel open. En jawel hoor,geweldig,overal klinkt muziek,jazz,dixiland,blaasorkesten.
De man verheugd zich direkt en zegt tegen Petrus : hier wil ik naar toe.
Weet je het wel zeker,zegt Petrus.
Dat is ten slotte de hel en eenmaal erin kan je er nooit meer uit
Nee, nee,nee, geen probleem, dit is wat ik altijd al wilde.
Dus hij pakt zijn instrumenten en neemt direkt plaats bij een geweldige jazz band en speelt urenlang mee.
Vervolgens verexcuseert hij zich en speelt een hele dag bij een dixiland band.
Na een tijdje wordt zijn ambuchure wat minder en speelt eens met zijn lippen en wrijft er wat op.
Hij geeft zijn buurman een stootje en vraagt: wanneer is de pauze?
Zegt zijn buurman met een super vette grijns: hier ? Hier is nooooit pauze!