Ik ben een tijdje uit de lucht geweest, zal ik maar zeggen.
Wederom gebeurt er zoveel dat ik het soms niet zo snel kan opschrijven.
Eigenlijk moet ik het anders zeggen.
Verwerken.
De bedoeling was dat ik in Februari weer aan de kinderen zou lesgeven.
Maar in Februari , eigenlijk in januari, ging het zienderogen slecht met mijn moeder dat ik besloot nog even te blijven.
Eind Februari is ze gestorven.
Gelukkig was ik nog een aantal keren op bezoek geweest en heb de 4 jaargetijden voor haar gespeeld.
Ze zei tenminste dat ze het erg mooi vond en was blij het eens van dichtbij te horen.
Vroeger ,toen ik nog op de middelbare school zat, begeleidde zij mij wel eens met Mozart sonates, of Handel sonates. Maar haar lievelingsinstrument was toch eigenlijk de cello.
Vandaar dat na mij er 2 zussen en 2 broers cello zijn gaan spelen. Eentje is er mee opgehouden. Volgens mij heeft hij nog altijd spijt. Hij was een tijdje 'aan de pop muziek' maar heeft dat toch, gelukkig, ingeruild voor Bach.
Toen ik pas viool speelde, en mijn zus pas cello , mochten wij op een bruiloft spelen,de 'hele' familie.
Ik viool, papa hobo, mama orgel, en zus Claudia de basso continuo, cello dus.
Dat was ergens in een kerkje in Gronsveld, beeldschoon. Wij waren een jaar of
De laatste jaren kwam ik niet zo vaak want ik zat in Curacao bij de kinderen hier.
Ze was zelf pianiste en had op het concervatorium in Amsterdam gestudeerd waar ze de zuster van mijn vader, zelf claveciniste, had leren kennen en zodoende bij de familie in Amsterdam werd uitgenodigd.
Mijn grootmoeder was heel gastvrij.Zelfs als er ,na de oorlog, niets te eten was ,kon toch iedereen die op bezoek was blijven eten. Ze zei simpel weg: ' ach dan doen we een beetje water in de soep en eten een extra boterham en dan is ons buikje toch gevuld. Zo zijn er heel wat mensen ,die ik later in mijn leven tegenkwam, allemaal bij mijn grootouders thuis geweest. Veelal waren ze student van het concervatorium of hadden gespeeld in het concertgebouw.
Ook ben ik zelfs mensen tegengekomen die uit amerika kwamen en die via de broer van mijn grootvader, Roelof Weertman de vioolbouwer uit new Hamsire, daar op bezoek kwamen.
Mijn tante of mijn grootmoeder regelde dan snel een paar violisten of anderszins en dan werd er een avondje muziek gemaakt in huize Weertman ,achter het concertgebouw.
Mijn vader was ietsje jonger dus die haalde wel eens grapjes uit als er gespeeld werd.
Zo vertelde
Geen opmerkingen:
Een reactie posten