Eind Januari ben ik met de fiets lelijk gevallen.
Een groot wit (zoals het zebrapad) glad stuk wegdek was zo glad voor mijn fiets dat ik niet kon voorkomen, bij het maken van een bocht, dat mijn been onder de fiets kwam. Dubbele breuk.
Gelukkig stonden er direct mensen omheen want in het donker om 12 uur 's nachts en in de sneeuw super glad midden op de weg, is wat gevaarlijk dunkt mij. De vrouw die bij mij stond zag de politie aan komen scheuren. Volgens haar reed hij bijna over mij heen.
Het is ook een onoverzichtelijke hoek. Tussen het station en Graan v visch. Ikzelf ging ook even opzij voor een aankomende auto, vandaar dat ik uitgleed over de weg.
Toevallig heb ik net 2 weken eerder soortgelijke route gelopen met een gemeenteambtenaar om hem te laten zien dat er veel onhandige en zelfs gevaarlijke plekken voor fietsers, voetgangers, rolstoelen, kinderwagens, wandelstokken.
Afijn iedereen was heel aardig ,de een hield mijn hand vast, de ander legde een vest onder mijn hoofd. De ander sloot mijn fiets af en stopte alle spullen in de ziekenwagen. Die mevrouw nam ook mijn fiets mee naar huis. Even later kwam de ziekenwagen eraan en om 1 uur lag ik al in de gipskamer.
Maar na een week kon ik pas geopereerd worden vanwege de zwelling rond de gewrichten.
Dus een week later lig ik weer op de operatietafel.
Want mijn 2 botten waren gecompliceerd gebroken en er moesten aan iedere kant een metalen klem gemonteerd worden en vastgeschroefd op het bot. Leuk is anders ja.
De anesthesist vroeg wat voor verdoving ik wilde. Algeheel, epiduraal of epiduraal met een licht roesje.
Ik dacht, nou met zo'n roesje moet je weer een hele tijd bijkomen Wellicht word ik weer depressief ervan, ik vind gewoon epiduraal wel genoeg.
Dus ik lig daar, met een groen laken als onder een tentje. Achter mij stond een aardige verpleegster.
Ik vroeg haar of ik even mocht kijken.
Ik trok bijna het tentje weg maar dat mocht niet. Ik vroeg haar of ik het scherm mocht zien. Dat kon, en hierop zag ik dat ze vlak boven de enkel 2 klemmen over de botten spanden.
Op gegeven moment hoorde ik een paar keer een boormachine.
Ik zat net te denken: nou dat vind ik toch wel onfatsoenlijk dat hier een patiënt geopereerd wordt en in de volgende kamer zitten ze gaten in de muren te boren.
Want het waren zeker wel 8 schroeven en gaten die ze boorden.
Later realiseerde ik mij dat ik het zelf was. Althans het operatie team aan mijn been.
De genezing gaat natuurlijk met horten en stoten.
Eerst kun je niet eens jezelf wassen, je kan niet eens naar de wc, moet je dus op de steek( beddenpan) alles doen.
Dan ga je op een wc naast het bed. Mijn buurvrouw viel een keer omdat ze 's nachts wilde gaan zitten op haar mobile wc. Ze wilde gaan zitten en de stoel stond niet vast.
En dan douchen, niet mogelijk ik het begin.
Later ga je met veel moeite ,samen met een verpleegster op een douchestoel voorzichtig proberen. Nadat de verpleegster je been netjes in een plastic vuilniszak heeft getapet.
Dan ga je op gegeven moment ,met veel heisa, zelf proberen te douchen en naar het toilet te gaan.
Wat een pijn doet elke beweging dan.
Wat later ga je rondscheuren in je rolstoel. Been omhoog om het vocht goed te laten zakken.
Soms zelfs naar beneden om een krantje te lezen of aan de computer te gaan.
Heel veel lieve mensen die op bezoek kwamen.
's Middags, 's avonds.
Op gegeven moment kun je eens gaan proberen om op krukken te lopen. Van die krukken waarbij je op je onderarmen kan leunen.
Maar even wat verder moest toch nog altijd in de rolstoel.
Op gegeven moment is het ogenblik aangebroken en dan mag je weer naar huis.
Gelukkig krijg je dan nog een zooi pillen mee tegen de pijn.
Ik kan niet anders zeggen dat het personeel zeer vriendelijk en behulpzaam is.
Veel mensen klagen over het eten, nou dat valt best mee.
Alhoewel ik het knap vind dat ze een redelijke maaltijd in elkaar kunnen draaien voor 1 euro aan materiaal.
Dan dat gezeur van de regering: er wordt veel eten weggegooid.
Nou de maaltijden worden per persoon ongeveer uitgerekend ,zo ziet het er uit.
Maar er zijn vaak genoeg mensen die niets eten, of die met vrienden of familie in het restaurant of thuis gaan eten.
En wat wil de regering dan, dat je per dag aangeeft of je 2 of 2 1/2 aardappel eet terwijl je blij bent dat je van je bed naar de eettafel kan komen?
Of dat iedereen ouwe kliekjes van gisteren eet met het gevaar dat er nog meer bacteriële infecties komen?
Komt een cowboy van de kapper naar buiten.
Pony weg.
==================
Isolde en Randel zijn en gaan bij mijn familie.
laat ie naar se eige familie gaan.
ranzig hoor.
daarom kom ik daar niet meer,
want hij komt daar nu.
Ach laat ze maar.
Maar diep in mijn hart begin soms ik een hekel aan mijn eigen kind te krijgen.
Maar ik denk dat haar vader achter de schermen werkt. Dat doet hij al sinds ze 11 is. (Ja als je 12 bent mag je bij je vader wonen zei hij altijd. Dan mag je kiezen en kun je bij je moeder weg.
mag ik zeker weer niet zeggen van de goegemeente.
Eigenlijk reageert ze ijskoud, net als iemand die hasj rookt.
Maar hoe haar vader haar van begin af aan eerst in de steek liet en nu permanent mij daarvan de schuld geeft. Dat heet permanent opstoken.
Maar had hij de eerste 15 jaar ooit iets bijgedragen? Ja wel eens een muurtje geverfd omdat hij weer geld geleend had.
Of anderszins mijn sieraden verpand had.
Heeft hij wel eens gewerkt voor zijn familie?
Denkt een mens nu werkelijk dat een vrouw de vader van haar kind weigert?
Volgens hem doen 6 vrouwen dat. Alle 6 zijn gestoord en niet eerlijk en dom en hebzuchtig?
Jaja.
Hooguit als je verkracht bent. Maar niet als je plotseling, uit het niets, vanaf dag 1 vanaf de geboorte niets meer hoort van de vader van je kind.
Dat hij vanaf het begin alleen geld komt lenen, en je constant ,tijdens de zwangerschap ,vanaf de 4e maand ineens begint uit te schelden dat je lastig en moeilijk bent.
Nooit eens van: lieve schat ga zitten want je bent zwanger.
nee, wel van: ik kan perfect voor mijzelf zorgen ,ja voor zichzelf ja.
Als hij op bezoek kwam ,kwam hij alleen iets halen.
Jammer ik stonk er steeds weer in. Beloftes, verhaaltjes.
========
Geen opmerkingen:
Een reactie posten